De dagen worden langer, de temperaturen hoger en de rokjes korter; niets dan prettige vooruitzichten dankzij al die fijne herinneringen aan eerdere zomers.
Door één of andere reden associeer je de zomer enkel met leuke en aangename zaken hoewel je ook tijdens die kleurrijke maanden slecht kunt varen. Het is net als bij vlaggen, die zie je ook op het kerkhof staan of hangen halfstok als een staatshoofd komt te overlijden en toch denk je bij het zien van een vlag eerder aan feest en vreugde.
Maar het bizarre is dat ik elke zomer opnieuw denk dat het de slechtste zomer tot nu toe was en dat de vorige zomers toch veel leuker waren. En toch hoop ik negen maanden later telkens opnieuw dat de volgende zomer weer net zo leuk wordt als de vorige.
Ja, ik kan eigenlijk best goed mijmeren terwijl het verleden eigenlijk niet meer dan nu is maar dan enkel een beetje langer geleden.
Alles wat niet ingehaald wordt, wordt op z'n minst herhaald: zo zal de jeugd van tegenwoordig het later ongetwijfeld hebben over de jeugd van tegenwoordig en de jeugd van tegenwoordig zijn ook de oude zakken van morgen die zullen zagen over de jeugd van tegenwoordig; zoiets is tijdloos.
Een professioneel mijmeraar, dat is Mike Olders toch wel.
En terwijl ik terugdacht aan de fantastische klotezomer van vorig jaar herinnerde ik mij dat huiscolumnist Luc Vanmassenhove dan van een welverdiende rust genoot terwijl ik al zwetend aan zijn hielen probeerde te komen door hem te vervangen als zomercolumnist. Dit jaar zal het niet anders zijn!
Dus heb ik het wijze besluit genomen om enkele maanden te genieten van een welverdiende rust zodat ik deze zomer überhaupt nog iets te schrijven heb. Want nu is straks eerder, terwijl dan nu zal zijn. Begrijpt u?
Bij deze sluit ik deze rubriek met opgegeven hoofd af en kijk ik er al naar uit om u vanaf juli te dienen als zomercolumnist.
Dus zeg ik nu tot dan!
Uw liefhebbende,
Mike Olders.
