In een Vlaams bos, hier heel ver vandaan (maar ook weer niet zo heel ver want anders kan het geen Vlaams bos meer zijn), woonde eens een bever. Zijn naam was Ward, Ward de bever en hij was de populairste van het ganse dierenrijk dat het bos eh... rijk was. Hij was zo populair dat alles wat hij zei op groot applaus onthaald werd door de dieren die daar anatomisch toe in staat waren, de overigen gaven een instemmend knikje met hun kop.
Ward de bever wist over heel veel zaken wel iets te vertellen en als er een probleem was dan kwam men raad vragen aan Ward. Zelfs al ging de vraag bijvoorbeeld over koeienvlaaien dan vroeg men geen antwoord aan Martine de koe maar aan Ward de wever.
Ward kon het allemaal zeer goed uitleggen en steeds meer dieren raakten overtuigd van zijn wijsheid en bekwaamheid. Tot op een dag de blinde vink terug in het bos kwam wonen!
"De blinde vink?", hoor ik u denken.
Jazeker! De blinde vink (vaak smalend "vogel zonder kop" genoemd door de andere dieren) woonde eerder al in het bos en wist toen heel wat dieren te helpen door ze met raad en daad bij te staan, en ze te wijzen op de slechte en de gevaarlijke dieren. Maar doordat steeds meer dieren dachten dat Ward veel interessanter was negeerden ze de blinde vink en werd hij op den duur zelfs weggejaagd.
Hij wist van een trouw gebleven eekhoorn dat het helemaal niet zo goed ging sinds Ward de bever de touwtjes in handen had en dat steeds meer dieren op de vlucht sloegen omdat het bos niet meer leefbaar was. Niettegenstaande hij hen blauwe bloempjes wijsmaakte kreeg Ward steeds meer aanhang bij de overgebleven dieren. Domme, domme beesten!
Maar de blinde vink had ondertussen krachten opgedaan en was alweer wat wijzer geworden.
De blinde vink keerde dus terug en langzaam maar zeker wist hij de dieren te overtuigen van hun foute keuze en wees hij hen op het feit dat Ward het wel goed kon uitleggen maar zelf niet eens in staat was om zijn eigen soort in stand te houden zonder de hulp van mensen (dat laatste doet dieren doorgaans huiveren!), en dat Ward steeds dikker werd terwijl alle dieren bijna vel over been waren.
Op een dag hadden alle dieren hun fout ingezien en werd de blinde vink opnieuw op handen gedragen door de dieren die daar anatomisch toe in staat waren, de overigen gaven een instemmend knikje met hun kop.
Moraal van het verhaal: dieren hebben anatomische beperkingen en bevers zijn wat ze zijn.
Verder geen nieuws! Behalve dat ik nu lekker ga eten, met een glaasje overheerlijke Piedboeuf tripel erbij (pure nostalgie!)
Mike Olders.
Reacties