Het was een druilerige dag, zo'n dag die je het liefst over zou slaan; een bij voorbaat verloren etmaal. Op zo'n dag hou je dan ook het liefst de gordijnen dicht. En net voor ik mijn gsm uit wou zetten ging ie af. Ik keek op het scherm en zag dat Wilfried enkele seconden eerder beslist had me op te bellen.
"Oh, nee! Niet opnieuw, Wilfried!", dacht ik bij mezelf terwijl ik opnam en zei: "Ha! De Wilfried! Wat nieuws?" Of ik naar Brussel kon komen om te vergaderen op een geheime plek. Ik antwoordde dat ik dit wel kon maar eigenlijk niet wou (eerlijk is saai maar duurt het langst!). Maar door één of andere reden kon hij me toch overtuigen om de vergadering bij te wonen.
Omdat er ons niet veel tijd restte en er dus snel gehandeld moest worden besloot ik onmiddellijk de wagen in te springen en naar Brussel te rijden aan overdreven snelheid. Wat is eigenlijk overdreven? Of iets overdreven is of niet hangt immers af van de perceptie. Maar we dwalen af, terwijl ik op weg was naar een geheime plek in Brussel.
Je vraagt je nu waarschijnlijk af waarom net iemand als ik gevraagd werd om aan zo'n belangrijke vergadering deel te nemen. Nee? Wel ik vertel het lekker toch: Wilfried zat met de handen in het haar, hij moest oplossingen zoeken voor problemen zonder weerga; dit waren geen muizenissen meer maar onoverbrugbare hindernissen. En als je net als Wilfried met de handen in het haar zit, wat doe je dan? Juist! Dan bel je Mike Olders Consultants, mijn nieuwste creatie.
Bij mij geen saaie Powerpoints die veel tonen en niets zeggen, maar concrete voorstellen die menig criticaster tureluurs zouden maken!
Ik stroopte m'n mouwen op en spande het koordje van m'n badjas aan (inderhaast was ik me vergeten om te kleden!), en ik sprak de selecte groep toe op een toontje waarbij de meest strenge schoolmeester zou verbleken: "Heren en dames", begon ik. Ik kon evengoed begonnen zijn met "Dames en heren", wat politiek correcter lijkt, maar dat klinkt zo circusachtig. "Ik heb hier lang over nagedacht en ik denk dat ik een oplossing heb gevonden voor ons probleem!" Ik zette mijn plan uitvoerig uiteen, zij noteerden en leken enthousiast. Allemaal knikten ze instemmend: Wilfried, Joëlle, Elio, Didier, Guy, Marianne en ja, zelfs Albert zat erbij en keek ernaar!
Om toch enigszins met een ietwat vrolijke noot af te sluiten bracht ik een eigen a capella-versie van "Kumbaya, my lord, kumbaya" ten gehore, om vervolgens de vergaderzaal geruisloos, doch vriendelijk knikkend te verlaten.
De volgende ochtend vernam ik dat mijn ideeën niet weerhouden waren en hoorde ik Wilfried zeggen dat hij zelf een oplossing gevonden had. Sinds dat moment vermoed ik dat Wilfried een partijkaart heeft van de CD&V. Maar wie zal het met zekerheid zeggen?
Wat ik wel zeker weet is dat hij nooit zal bieden op mijn collectie Playboys die ik op een veilingsite te koop aangeboden heb. Althans niet gans mijn collectie! Enkel de jaargangen 1990 tot en met 2000, want de gedachte dat die Playmates ondertussen op een respectabele leeftijd gekomen zijn zorgt voor vervelende neveneffecten op mijn lusten waardoor ik niet meer aan mijn trekken kom. Bizar nieuws deze week was dat de uitvinder van Playboy, Hugh Hefner, bijna gestikt was in een seksspeeltje toen hij met vier Playmates in bed lag te stoeien. Je moet het maar doen op 83-jarige leeftijd; stikken als bejaarde kan iedereen, maar stoeien met vier Playmates? Het is me overigens steeds een raadsel gebleven waarom Hefner nooit de Nobelprijs voor de Vrede gekregen heeft. Want een man die de Playboy leest kan op datzelfde moment immers geen oorlog voeren; geen enkel soldaat kan tijdens het bekijken van vrouwelijk naakt onmiddellijk inrukken (Woehaha! Olders toch!)
Ook op een veilingsite te koop aangeboden waren het bloed en de hersenen van de Italiaanse dictator Mussolini, maar de verkoop werd al snel afgeblazen omdat de website de verkoop van menselijke materie niet toestaat. Menselijke?
Meer bizar nieuws uit Italië want daar werd premier Burlesconi door de Italiaanse editie van het muziekblad Rolling Stone uitgeroepen tot "rockster van het jaar"! Niet door zijn muzikale verdiensten (hoewel hij ooit nog zanger was op cruiseschepen!), maar omdat zijn levensstijl de definitie van rock 'n roll overstijgt. Naar het schijnt maakt Yves Leterme veel kans om door Kerk en Leven uitgeroepen te worden tot "koorknaap van het jaar".
Droevig nieuws bereikte ons uit Australië want daar is Lucky overleden. Lucky was met haar 23 jaar, 6 maanden, 28 dagen, 15 uren, 9 minuten en 52 seconden het oudste schaap ter wereld. Het arme schaap zal waarschijnlijk als pitaschotel en trui eindigen.
Waar die trui al zeker niet van pas zal komen zijn de warme stranden van Rio de Janeiro alwaar het stadsbestuur deze week de verkoop van kokosnoten verbood. Een hygiënische maatregel, zo blijkt want iedere avond blijven er massa's kokosnootdoppen op de stranden liggen die ratten aantrekken en daar wil men van af. Rio en ratten, het doet me denken aan Bal du Rat Mort, waardoor ik weer aan Oostende moet denken.
Een frisse Keyte zou me wel smaken na al die zever.
Mike Olders.
