Zoals u wellicht niet weet ben ik een echte muziekliefhebber, geen kenner, enkel hebber. Dus een streepje muziek kan me altijd wel bekoren, behalve die woensdag toen mijn vriendin en ik op een terrasje op de Oostendse dijk aan het genieten waren van elkaar en een heerlijke sangria.
De zon ging onder; man, was me dat een prachtige ondergang; het moet zowat het enige zijn waarbij het woord ondergang geen negatieve connotatie heeft.
Genieten dus van elkaar, sangria, zon, zee en tierende kinderen.
Het lijkt er nogal sterk op dat vervelende kinderen de enige kinderen zijn die mee mogen komen met pa en ma naar de kust; wie braaf is krijgt lekkers, wie stout is de kust.
Maar, verdraagzaam zoals ik ben, liet ik ze begaan en deed mijn uiterste best ze te negeren. Niet eenvoudig maar wel mogelijk. Een beetje zoals de meeuwen, maar die blijven niet hangen; die krijsen, schijten op je kop en vliegen verder. Niet dat ik dit van kinderen verwacht, zij kunnen immers niet vliegen.
Plots nam een man met accordeon en zonder aap (waar is de tijd dat die lieden nog een aap op hun schouder hadden?), plaats naast onze tafel en begon ongevraagd iets wat in de verte op “Marina” leek te spelen op zijn trekzak. Hoewel ik daar absoluut geen trek in had en er dus ook niet om gevraagd had.
Mijn vriendin misschien? Nee, die had de man ook nooit eerder gezien of gehoord. Hij kwam, zag en begon.
Ik maande de man aan om onmiddellijk met die teringherrie te stoppen en, zoals de meeste beginnelingen doen, een repetitielokaal te zoeken om te oefenen. Toch bleef hij halsstarrig verder spelen in de hoop onze ergernis in waardering om te buigen.
Ik vroeg of hij wel SABAM betaalde, een BTW-nummer had of een impresario waar ik klagen kon maar discussiëren had weinig zin want de man sprak enkel gebroken Engels en dat valt niet te rijmen (laat staan te lijmen) met een woordenwisseling in mijn eigen taal.
En die muziek is dan het ergste niet, wat me helemaal ongemakkelijk maakt is het feit dat iedereen dan begint te loeren waardoor je ongewild in het middelpunt van de belangstelling komt te staan. Ik heb dat gewoon niet graag.
Mijn vriendin kan beter overweg met dergelijke hachelijke situaties en kwam op het lumineuze idee om de man wat euros toe te stoppen, dan is hij tevreden en laat hij ons met rust.
Ik vond nog enkele euros in m’n broekzak, wat me deed beseffen dat ik dus toch geen parkeerticket gekocht had, en gaf deze met een ongemeende “thank you” dat meer weg had van een welgemeende “fuck you” aan de entertainer.
De man glimlachte en wij, blij er van af te zijn, ook.
Hij pakte zijn accordeon stevig beet een speelde nog een bisnummertje of twee.
Mike Olders.
Reacties