Die zaterdag stapte mijn vriend in het huwelijksbootje en om de kosten te drukken (u moet weten dat kaviaar, kreeft en foie gras tegenwoordig zeer duur zijn om het nog niet over de brandstofprijzen van de begeleidende taxi’s te hebben), waren we overeen gekomen dat ik de dj zou zijn.
Tot midden de jaren negentig stond ik in menig café bekend als dj Mike; niet bijster origineel maar pure logica gezien mijn naam.
Ik had mijn platen al mooi gerangschikt volgens genre en jaartal en had me daarvoor gebaseerd op de kleurrijke platenhoezen; wat daar op te lezen is zal normaliter ook te horen zijn.
U kent ongetwijfeld de saaie opeenvolging van plechtigheden die zo’n trouwdag vorm geven en na het laatste avondmaal; zo kan ik het diner van die avond toch wel noemen, nam ik vol overgave plaats achter de discobar zodat de openingsdans ingezet zou kunnen worden.
De clichés respecterende kozen mijn vriend en zijn bruid voor het melige ‘I will always love you” van Dolly Parton, van Whitney Houston. Nu, hoewel ik geen voorstander ben van een monarchie is de klant steeds koning, dus Whitney mocht de openingsdans muzikaal begeleiden.
Vol enthousiasme haalde ik de single uit de hoes om ze vervolgens op de draaitafel te leggen; en toen begon het! Een vreselijke kras zorgde ervoor dat het eerste couplet tevens het enige was en zo het refrein geen enkele kans bood. Zo’n technisch probleempje kan de beste overkomen en ik stelde voor om een ander lied te kiezen.
Ik haalde willekeurige platenhoezen tevoorschijn maar het ongeluk wilde dat geen van deze enigszins in aanmerking kwamen: "Brown girl in the ring", "Bat out of hell", "You see the trouble with me". Hoewel deze laatste gezien de situatie min of meer toepasselijk geworden was.
Echter de bruid deed moeilijk (misschien was het haar dagje niet?) en ze bleef erbij dat Whitney de dans niet mocht ontspringen.
Ook mijn voorstel om het nummer zelf ten berde te brengen werd niet gewaardeerd en ook het feit dat ik, middenin de woordenwisseling die ontstaan was, de bruid een trut noemde kon niet op enig begrip rekenen.
“Wie draait nu nog met platen?”, vroeg de vader van de bruid met een, van kolere, rood aangelopen kop.
Ik, dus.
Ik heb er voor gekozen om de mp-3’s aan me voorbij te laten gaan en resoluut de kaart van het vinyl te trekken, en wie daar niet mee kan leven is tegen mij.
Akkoord, misschien mocht ik de pruik van de vader van de bruidegom niet afgetrokken hebben; al zweer ik dat dit accidenteel gebeurde, en ook het in brand steken van de sluier was misschien een brug te ver. Maar ik was niet begonnen en zij waren met meer. Hoe zou u zelf zijn?
Alles escaleerde tot het ondenkbare! En het lijkt kras maar ik verloor één van mijn beste vrienden aan een kras!
Een vreselijke nachtmerrie!
Ah, zenuwen heb ik altijd gehad de nacht voor ik moet draaien.
Mike Olders.
Reacties