Mike

Het rock-'n-roll-verbod in de horeca

Ooit had ik nog de ambitie om carrière te maken in de horeca, maar rook- en andere verboden gooiden roet in het eten, en ik bleek ook niet om te kunnen met vervelende klanten die denken dat ze voor twee euro recht hebben op een behandeling waarvan zelfs wijlen de Sjah van Perzië onder de indruk zou zijn geweest. Een kelner zou voor minder beginnen revolteren!

"Ober! Zijn dit wel Oostendse garnalen?"
"Waarom? Hebt u ze besteld om op te eten of om ermee in discussie te gaan?"

En wat te denken van mensen die ice-tea bestellen zonder ijs? Bestel dan een gewone thee, verdorie!

"Ober! Waar blijft de mayonaise?"
"Meestal in de koelkast in de keuken! Waarom?"
"Ik had u toch gevraagd of er mayonaise was?"
"Klopt! U hebt me gevraagd of er mayonaise was, niet of er mayonaise is en al helemaal niet of ik ze ook naar uw tafel wil brengen."

En wat is dat toch met die kinderwagens tegenwoordig? In tijden waarin alles kleiner wordt lijken die dingen steeds groter te worden! Nog even en die kinderwagens moeten een bord dragen met 'Uitzonderlijk vervoer' op! En telkens het vreselijk druk is slagen ouders erin om dat onding zodanig te parkeren dat je als ober geen kant meer op kan!

Na het laten vallen van twee overheerlijke Bisque d'hommard schoot ik ooit eens in een Franse colère en plooide ik de daaraan schuldige kinderwagen helemaal op. "Is dat nu zo moeilijk?", riep ik de panikerende ouders toe, niet wetende dat die kleine er op datzelfde moment nog in zat.

Ik ben ook het type kelner waar je best geen Crème brûlée aan bestelt! De man die zijn uitstapje aan de kust zag eindigen in Neder-Over-Heenbeek werd gelukkig de dag nadien al ontslagen uit het brandwondencentrum maar komt nog rood als hij mijn naam hoort vallen.

Dat alles (in combinatie met het rookverbod), moet zowat het einde van mijn horeca-avontuur geweest zijn. Geen hoogtepunt, dat besef ik, maar wel een enorme wending! Vanaf toen besefte ik dat mensen niet mijn meest favoriete zoogdier zijn, met uitzondering van mijn vriendin (kwestie van de kerk in het midden te houden ;)

Over kerk gesproken! In een Texaanse stad verlootte een priester afgelopen zondag een prijzenpot van meer dan 1,5 miljoen euro! De bedoeling was om meer volk naar zijn kerk te lokken. Met 1,5 miljoen euro zou je natuurlijk ook enkele sukkelaars kunnen helpen of de advocaten betalen van mensen die slachtoffer geweest zijn van seksueel misbruik door priesters. Maar neen, liever een vrolijk pasen!

Tegelijkertijd werd in Plopsaland het wereldrecord "paaseieren rapen" verbroken; er werden meer dan 709.548 eiren geraapt en Mike Olders was erbij! Echt waar! Ik had mijn petekind meegenomen naar het land van Plop omdat het een geschikte dag was, want terwijl iedereen eieren zat te zoeken konden wij de attracties bezoeken zonder in een ellenlange wachtrij te moeten aanschuiven :) Plopperdeplop!

Bizar nieuws uit Indonesië waar een video uitlekte op het internet met beelden van een rokend kind dat vloekt en zegt dat het van vagina's houdt en naar de hoeren wil! Ik dacht even dat ik een buitenechtelijk kind had lopen in Indonesië, maar eerlijk gezegd, zelfs Mike Olders vond dit erover! Het filmpje werd ondertussen van het net gehaald en de kinderbescherming zal de familie een bezoekje brengen. Mooi zo!

Wat een wereld, wat een wereld! Ik ga, verdomme, een sigaret opsteken want ik hou van...

Mike Olders.

Tot 2010

Mike Olders heeft ons een zomer lang laten genieten van zijn columns en was daarmee een welkome vervanger voor onze huiscolumnist Luc Vanmassenhove. Voortaan kunt u opnieuw wekelijks genieten van Luc's columns en heeft Mike Olders met "Olders komt zot" een nieuwe rubriek. In de zomer van 2010 zal hij een vervolg breien aan zijn column-avontuur.

De producent

Laatst liep ik een oude bekende tegen het lijf en met uitzondering van zijn gezicht en familienaam die me heel vertrouwd leken kon ik me eigenlijk niets herinneren over hem, daarom vond ik het een ideale gelegenheid om de man uit te nodigen voor een lunch in één of andere snackbar. Ik had die middag toch niets om handen.

Hij koos voor een slaatje en ik had wel trek in een sandwich. Het gesprek dat volgde had veel weg van het type gesprek dat ik eigenlijk nooit wil voeren.

Zijn leven had een nieuwe wending genomen, hij strijdt nu voor de rechten van de dieren; ik heb daar geen enkel probleem mee en vind dat zelfs tof, zolang het maar niet te fanatiek en extreem is, en ze niet aan mijn deur komen bellen.

Maar de slechte mens in mij kon het niet laten en nogal snel floepte ik er een citaat van mijn grote idool Winston Churchill uit: "Ik hou van dieren, vooral met een lekker sausje." En ik lachte... alleen!

Hij ging onverstoord verder, als was hij de premier die onmiddellijk terug naar de orde van de dag moet na een akkefietje binnen zijn regering.

"Het is niet voor niets het dierenRIJK en het mensDOM!", zei hij plots.

Pardon?

Ik verslikte me bijna in een brokje sandwich.

De woorden "rijk" en "dom" zijn ten eerste al geen antoniemen van elkaar, ten tweede suggereer je op die manier dat wie niet rijk, dom is. En mag ik er iedereen toch even op wijzen dat het wel de mens is die als eerste een voet op de maan zette en niet één of andere aap, of godbetert een olifant!

Het is mijn oprechte overtuiging dat de ontwikkeling van de computers een veel mindere vaart had genomen indien we dit aan nijlpaarden hadden overgelaten en als we de boekdrukkunst hadden toevertrouwd aan de know-how van een poedel dan hadden monniken nu nog veel werk gehad.

Omdat ik onze lunch niet wou verbrodden koos ik ervoor om mezelf wat te beheersen; wat gezien mijn karakter geen evidentie is, en ik fronste enkel de wenkbrauwen zonder iets te zeggen. Het was mijn overtuiging dat ik zo mijn onenigheid kon laten blijken zonder een tegenreactie te krijgen die ongetwijfeld zou ontaarden in de woordenwisseling die de geluidsnormen overstijgt.

Net op dat moment keek hij me vragend aan en vroeg me of ik al kindjes had.

"Ik ben er mee bezig!", zei ik enthousiast. Waarop de beleefdheid me gebood hem hetzelfde te vragen.

"Neen, ik wil geen kinderen!", antwoordde hij resoluut. Automatisch wou ik vragen waarom hij geen kinderen wou maar gelukkig bedacht ik me snel want dergelijke informatie interesseert me niet en gaat me eigenlijk ook gene moer aan.

Hij keek me aan terwijl hij een stukje sla tussen zijn tanden liet knarsen en aan zijn blik zag ik dat hij wou dat ik het toch zou vragen. Om hem te pesten vroeg ik dan maar wat hij zoal voor de kost doet, en voor de rouwkost ('n knipoogje van mijnentwege doelend naar wat hij aan het eten was.)

"Producent van televisieprogramma's!", zei hij terwijl hij een augurk in zijn mond stak.

"Ik zal eens iets zeggen! Tegenwoordig is het allemaal kul en zever op televisie én herhalingen van diezelfde zever en kul, elke dag opnieuw! Weet je wat een goed idee zou zijn? Een programma zoals dit! Zet een camera in een snackbar en laat gewonen mensen elkaar interviewen, zoals wij nu doen. Prachtige en boeiende televisie wordt dat!", vervolgde hij terwijl een halve augurk uit zijn mond, recht in zijn cola viel.

Plots werd het me duidelijk waarom ik hem vergeten was en waarom ik nog nooit een programma van hem had gezien.

Ik rekende af, nam afscheid en ging naar huis.

Toen ik even later thuiskwam en ik mijn vriendin in de keuken zag staan had ik geen honger meer en al helemaal geen trek in televisiekijken, alleen...

"Ik wil gezellig samen met je neu: tronenbommenstickers op m'n nieuwe tas gaan plakken." 

Mike Olders.

Twitteren met God

Uwe hoogheid, Zijne Hoogstheiligheid, Beste, Geachte of Hooggeachte; mijn excuses God maar het is me niet echt duidelijk met welke aanspreektitel ik me tot u moet richten, het is immers de eerste maal dat ik u een bericht zend.

Ik vind het fantastisch dat u gebruik maakt van Twitter om eindelijk na jaren van stilzwijgen (sinds de kruisiging van Jezus Christus), opnieuw van u te laten horen en met uw aardbewoners in contact te komen.

Het zal u ongetwijfeld opgevallen zijn dat ik mij de laatste jaren niet zo voorbeeldig gedragen heb, althans niet volgens de kerkelijke normen en waarden; het kerkbezoek beperkte zich tot het verwelkomen en uitwuiven van zieltjes en een vloek op tijd en stond is me niet vreemd.

Hoewel ik als kind, tegen mijn weten in, gedoopt werd en ik deel uitmaak van de katholieke kerk moet ik bekennen dat mijn visie over religies nogal strijdig is met wat aanhangers van godsdiensten vaak durven te beweren omdat ik van hen geen plausibele antwoorden krijg.

Graag wil ik toch wat meer uitleg over enkele zaken die me reeds jarenlang zorgen baren. Als ik de pastoor van onze parochie mag geloven komen we na ons aardse bestaan in de hemel terecht, althans wie braaf is geweest of wie zich toch op z'n minst excuseert voor gedane moorden, diefstallen of andere religieuze misdrijven.

Ik kan me de mening niet ontdoen, beste God, dat het aardse bestaan, in dit geval, toch een overbodig tussenstation is. Want waarom laat u niet iedereen gewoon onmiddellijk in het hemelse paradijs geboren worden en gebruikt u uw onmetelijke macht en kennis, waarmee u het heelal geschapen heeft, niet om al wat slecht is te laten verdwijnen? Het zou zowel voor u als voor ons de zaak vergemakkelijken. Een soort administratieve vereenvoudiging.

Pas op! Ik vind deze aarde een prachtige verwezenlijking, echt geslaagd en mooi gemaakt. Dus indien u dit bovenstaande idee goed vindt kunnen we deze blauwe planeet gebruiken voor weekendtrips voor wie in de hemel woont en er even tussenuit wil, eens iets anders wil.

Of is deze aardkloot een soort verbeteringsgesticht waar iedereen, die stout was in de hemel, even naar doorverwezen wordt tot hij of zij opnieuw kan functioneren in de hemel?

En als dit zo zou zijn, waarom laat u dan kleine kinderen of baby's al terug tot bij u komen nog voor ze een woord konden uitspreken of een daad konden verrichten? Waren zij het slachtoffer van een vergissing van uw justitieapparaat? Indien dit zo is stel ik voor om te zien of er Belgen werken op uw justitionele diensten, want dan zijn zij zeker de oorzaak.

En al te vaak wordt u voorgesteld als zijnde een man, maar is dit wel zo? U kan immers alles zien of horen waardoor u meerdere zaken tegelijkertijd aankunt. Is dit geen typische vrouwelijke eigenschap?

Dit doet me er ook aan denken dat ik het nogal vreemd vind dat u, ondanks uw alziende oog en spitse oren toch beroep moet doen op een Twitter-account. Gaan de ogen en de oren er wat op achteruit, beste God? Ik hoop van niet want dan zijn we hier op aarde allemaal een vogel voor de kat.

U begrijpt dat deze prangende vragen mij kopzorgen bezorgen, die op zich resulteren in hoofdpijn. Dus als u geen tijd hebt om te antwoorden kan ik er genoegen mee nemen dat u de hoofdpijn wat verzacht.

Ik ben waarlijk verheugd over het feit dat u voortaan over een Twitter-account beschikt want ik ben, eerlijk gezegd (maar dat wist u al), geen zo'n uitmuntende bidder. Via Twitter gaat het toch net iets makkelijker, moet ik zeggen of schrijven. Anderzijds had ik liever gehad dat u gewoon een email-adres had aangemaakt want op Twitter kun je slechts kleine berichtjes kwijt van maximum 250 woorden. 

Zoiets krijg ik zelfs niet voor elkaar. Vandaar de vele Tweets die u van mij mocht ontvangen en waarvoor mijn oprechte excuses.

Uw aardse onderdaan,

Mike Olders.

Belletjetrek

Mike Olders; dat ben ik, is een raar wezen. Ik hou ervan om ‘s nachts te dagdromen en als ik niets om handen heb neem ik graag iemand beet.

Het was twee uur 's nachts en het is de hoogste tijd om iemand beet te nemen, dacht ik bij mezelf.

Van West-Vlamingen is algemeen geweten dat ze harde werkers zijn maar ook dat ze zelf zeggen dat get alhemeen heweten is dat West-Vlamingen garde werkers zijn. En dat is gun, excuseer, hun goed recht.

Het belspelletje op het kwaliteitszender 2Be bleef maar duren en geen enkele beller die in de studio geraakte kon het juiste antwoord ter waarde van maar liefst vijfduizend euro geven. Nochtans moet je geen bachelor of master zijn om te zien dat het juiste antwoord "hoed" was.

Ik verveelde me toch en vijfduizend euro is nu eenmaal een bedrag dat tot de verbeelding spreekt; ik kan mijn vriendin een dag shoppingplezier bezorgen of het nuttig besteden aan meerdere cafébezoeken.

Of, en dan komt de slechte mens in mezelf naar boven, ik kan doen alsof ik een West-Vlaming ben en het juiste antwoord fout uitspreken. Ja, dat zou nogal wat geven en leek me veel spannender.

Net op het moment dat de moed me in de pantoffels (ik draag thuis geen schoenen) zakte en ik een laatste wanhopige poging ondernam, raakte ik de studio binnen; op zich al een moment van glorie, gezien je gemakkelijker uit een staatsgevangenis kunt ontsnappen dan dat je een belspelstudio binnen geraakt.

"Met wie?", zong de Limburgse deerne in de studio me toe.

"Guho Van Praah", antwoordde ik spontaan en tot mijn eigen verbazing.

"Dag Hugo, wat is volgens jou het antwoord dat we zoeken?"

"Goed!"

"Goed is... niet goed, Hugo!"

"Neen, het is goed!"

"Toch niet, het is niet goed. Goed is niet wat we zoeken, hoor. Dag Hugo."

"Een goed die je op je goofd zet", probeerde ik nog maar ik was toen reeds de studio uit gebonjourd.

Ik geef het grif toe, ik was in topvorm en, dure telefoonrekening of niet, terugbellen was een vorm van ultieme zelfbevrediging geworden.

De belspelgoden waren me, ondanks mijn snode plannen, gunstig gezind want binnen de kortste keren kreeg ik de sympathieke gastvrouw opnieuw aan de lijn. Een kinderlijke opgewektheid, het soort euforie dat een zaadcel ongetwijfeld moet hebben na het binnendringen van een eicel, maakte zich heer en meester van mijn lijf en leden.

"Zeg het maar", klonk de zachte maar vermoeid klinkende vrouwenstem door mijn gsm.

"Met Guho van Praah."

"De Hugo! Wat is je antwoord?"

"Goed."

"Helaas, Hugo. Goed is al gezegd geweest en is niet goed. Toch bedankt."

"Maar...", en ze smeet me van haar lijn.

Ik had ze toch goed liggen gehad, die snoodaards van de belspellen. Haha!

Vorige week kreeg ik mijn telefoonrekening. Wie laatst lacht best lacht, is nooit eerder zo (z)waar geweest.

Mike Olders.

Liefde voor muziek

Zoals u wellicht niet weet ben ik een echte muziekliefhebber, geen kenner, enkel hebber. Dus een streepje muziek kan me altijd wel bekoren, behalve die woensdag toen mijn vriendin en ik op een terrasje op de Oostendse dijk aan het genieten waren van elkaar en een heerlijke sangria.

De zon ging onder; man, was me dat een prachtige ondergang; het moet zowat het enige zijn waarbij het woord ondergang geen negatieve connotatie heeft. 

Genieten dus van elkaar, sangria, zon, zee en tierende kinderen. 

Het lijkt er nogal sterk op dat vervelende kinderen de enige kinderen zijn die mee mogen komen met pa en ma naar de kust; wie braaf is krijgt lekkers, wie stout is de kust. 

Maar, verdraagzaam zoals ik ben, liet ik ze begaan en deed mijn uiterste best ze te negeren. Niet eenvoudig maar wel mogelijk. Een beetje zoals de meeuwen, maar die blijven niet hangen; die krijsen, schijten op je kop en vliegen verder. Niet dat ik dit van kinderen verwacht, zij kunnen immers niet vliegen. 

Plots nam een man met accordeon en zonder aap (waar is de tijd dat die lieden nog een aap op hun schouder hadden?), plaats naast onze tafel en begon ongevraagd iets wat in de verte op “Marina” leek te spelen op zijn trekzak. Hoewel ik daar absoluut geen trek in had en er dus ook niet om gevraagd had. 

Mijn vriendin misschien? Nee, die had de man ook nooit eerder gezien of gehoord. Hij kwam, zag en begon. 

Ik maande de man aan om onmiddellijk met die teringherrie te stoppen en, zoals de meeste beginnelingen doen, een repetitielokaal te zoeken om te oefenen. Toch bleef hij halsstarrig verder spelen in de hoop onze ergernis in waardering om te buigen. 

Ik vroeg of hij wel SABAM betaalde, een BTW-nummer had of een impresario waar ik klagen kon maar discussiëren had weinig zin want de man sprak enkel gebroken Engels en dat valt niet te rijmen (laat staan te lijmen) met een woordenwisseling in mijn eigen taal. 

En die muziek is dan het ergste niet, wat me helemaal ongemakkelijk maakt is het feit dat iedereen dan begint te loeren waardoor je ongewild in het middelpunt van de belangstelling komt te staan. Ik heb dat gewoon niet graag. 

Mijn vriendin kan beter overweg met dergelijke hachelijke situaties en kwam op het lumineuze idee om de man wat euros toe te stoppen, dan is hij tevreden en laat hij ons met rust. 

Ik vond nog enkele euros in m’n broekzak, wat me deed beseffen dat ik dus toch geen parkeerticket gekocht had, en gaf deze met een ongemeende “thank you” dat meer weg had van een welgemeende “fuck you” aan de entertainer. 

 De man glimlachte en wij, blij er van af te zijn, ook. 

Hij pakte zijn accordeon stevig beet een speelde nog een bisnummertje of twee.

Mike Olders.

Platenpoets

Die zaterdag stapte mijn vriend in het huwelijksbootje en om de kosten te drukken (u moet weten dat kaviaar, kreeft en foie gras tegenwoordig zeer duur zijn om het nog niet over de brandstofprijzen van de begeleidende taxi’s te hebben), waren we overeen gekomen dat ik de dj zou zijn.

Tot midden de jaren negentig stond ik in menig café bekend als dj Mike; niet bijster origineel maar pure logica gezien mijn naam. 

Ik had mijn platen al mooi gerangschikt volgens genre en jaartal en had me daarvoor gebaseerd op de kleurrijke platenhoezen; wat daar op te lezen is zal normaliter ook te horen zijn. 

U kent ongetwijfeld de saaie opeenvolging van plechtigheden die zo’n trouwdag vorm geven en na het laatste avondmaal; zo kan ik het diner van die avond toch wel noemen, nam ik vol overgave plaats achter de discobar zodat de openingsdans ingezet zou kunnen worden. 

De clichés respecterende kozen mijn vriend en zijn bruid voor het melige ‘I will always love you” van Dolly Parton, van Whitney Houston. Nu, hoewel ik geen voorstander ben van een monarchie is de klant steeds koning, dus Whitney mocht de openingsdans muzikaal begeleiden. 

Vol enthousiasme haalde ik de single uit de hoes om ze vervolgens op de draaitafel te leggen; en toen begon het! Een vreselijke kras zorgde ervoor dat het eerste couplet tevens het enige was en zo het refrein geen enkele kans bood. Zo’n technisch probleempje kan de beste overkomen en ik stelde voor om een ander lied te kiezen.

Ik haalde willekeurige platenhoezen tevoorschijn maar het ongeluk wilde dat geen van deze enigszins in aanmerking kwamen: "Brown girl in the ring", "Bat out of hell", "You see the trouble with me". Hoewel deze laatste gezien de situatie min of meer toepasselijk geworden was.

Echter de bruid deed moeilijk (misschien was het haar dagje niet?) en ze bleef erbij dat Whitney de dans niet mocht ontspringen. 

Ook mijn voorstel om het nummer zelf ten berde te brengen werd niet gewaardeerd en ook het feit dat ik, middenin de woordenwisseling die ontstaan was, de bruid een trut noemde kon niet op enig begrip rekenen. 

“Wie draait nu nog met platen?”, vroeg de vader van de bruid met een, van kolere, rood aangelopen kop. 

Ik, dus. 

Ik heb er voor gekozen om de mp-3’s aan me voorbij te laten gaan en resoluut de kaart van het vinyl te trekken, en wie daar niet mee kan leven is tegen mij. 

Akkoord, misschien mocht ik de pruik van de vader van de bruidegom niet afgetrokken hebben; al zweer ik dat dit accidenteel gebeurde, en ook het in brand steken van de sluier was misschien een brug te ver. Maar ik was niet begonnen en zij waren met meer. Hoe zou u zelf zijn? 

Alles escaleerde tot het ondenkbare! En het lijkt kras maar ik verloor één van mijn beste vrienden aan een kras! 

Een vreselijke nachtmerrie!

Ah, zenuwen heb ik altijd gehad de nacht voor ik moet draaien.

Mike Olders.

Gaston en Neo

Samen met Arno genoot ik van een koffie verkeerd; geen idee wat verkeerd is aan een extra scheutje melk, maar kom. De zomerzon zat verscholen achter een wolkendek, toch heerste er een zwoele zomerse sfeer; ik zat immers met mijn vriend en grote held Arno op een terrasje.

Wanneer ik met Arno op stap ben, wat niet vaak voorvalt, is dat meestal omdat hij een writers block heeft. Door één of andere onverklaarbare reden geven onze inhoudsloze gesprekken hem inspiratie. 

Arno is van het principe “Twee liedjes is al wat, tien een album”. En gelijk heeft hij want met een lp valt meer te verdienen dan met een single-cd. 

Die gesprekken gaan meestal over koetjes en kalfjes (niet letterlijk!) waardoor de ideeën naar boven komen en de creativiteit gunstig gestimuleerd wordt; echt waar het proberen waard. 

En al snel had ik een interessante invalshoek gevonden om het ijs te breken.

De dag voordien zag ik op National Geographic een reportage over neonazi’s die in de Verenigde Staten actief zijn. Het moet me van het hart maar ik durf sindsdien de Grote Plas niet meer over te steken; dat ginds dergelijke gekken bestaan! En toen ik er achteraf over nadacht kwam ik tot een bijzondere vaststelling! Er bestaan dus neonazi’s die Hitler adoreren terwijl van neohastati’s die zweren bij het gedachtegoed van het Romeinse Rijk geen sprake is. 

Zien ze die klederdracht niet zitten of hebben ze met z’n allen een kortetermijngeheugen waardoor ze van Ceasar geen notie hebben? Want laat ons eerlijk zijn, het Romeinse Rijk moet helemaal niet onderdoen voor het Derde Rijk als het op waanzin en geweld aankomt. 

Plots had ik Arno zijn aandacht! Hij vond dit een interessante stelling; alleen: hoe giet je zoiets in een song? 

Arno keek vreemd op toen ik onze relatie vergeleek met dat van Gaston & Leo; ik ben de aangever en Arno moet maar zien wat hij ermee aanvangt. Simple comme bonjour! 

Hij staarde voor zich uit, minutenlang, tot plots de muizenissen in z’n hoofd plaats maakten voor een nieuwe invalshoek: “Sigaretje?”, vroeg Arno terwijl hij zijn pak sigaretten naar me toe hield. 

We rookten samen een sigaret en ik bestelde nog twee koffietjes aan de leuke serveerster die met het verkeerde been uit bed gestapt was. 

Op het gereutel van het espressoapparaat en wat vogels na volgden enkele minuten van stilte. Arno dacht na! 

Toen onze koffietjes, zonder alstublieft, geserveerd werden rekende ik af. “Weet je?”, vroeg Arno, “Ik ga een liedje schrijven over jou en over mij, over onze vriendschapsband! Wat denk je daarvan?”. 

Persoonlijk vond ik het teveel eer maar anderzijds is het wel iets waarmee je kunt uitpakken op café wanneer het liedje door de boxen galmt. Ik vroeg Arno of hij al een melodie of tekst in gedachten had, want Arno komt nooit zomaar met iets op de proppen; meestal heeft hij het vooraf al min of meer bedacht. 

“Nee, geen melodie en geen tekst.”, zei Arno, “Maar wel een titel: Mon fils de pute!”

Mike Olders.

Vlaamse filmpjes

Mijn vriendin en ik maakten ons klaar voor wat het hoogtepunt uit 56 jaar televisie in Vlaanderen zou worden! Een kleine stap voor de televisie, maar een hoogtepunt in onze prille relatie: we komen op tv! 

Het is ondertussen een traditie geworden om bij opmerkelijke televisiemomenten de zoute snacks, chips en tv-worstjes in grote hoeveelheden uit de kast te halen, dus ook bij ons was dit het geval. Geen mens haalt het in z’n hoofd om op zo’n momenten een varkensgebraad in de oven te steken, stel dat je iets mist! Het is iets waar de voedingsindustrie de voorbije jaren handig op ingespeeld heeft gezien het ruime assortiment versnaperingen die je in de supermarkt kan vinden tussen de broodnodige soep en patatten.

Alles was in gereedheid gebracht voor dit heugelijke moment en we hadden gezellig naast elkaar plaatsgenomen in de zetel, met de beide voeten op het salontafeltje dat eigenlijk niet meer dan een tafel met korte pootjes is en net groot genoeg voor vier volwassen voeten, twee glazen rode wijn en een groot assortiment kleine hapjes; dat varkensgebraad ging er sowieso teveel aan geweest zijn.

Gezien ik, noch mijn vriendin, een sterrenstatus hebben of een carrière in de filmindustrie ambiëren lijkt het me logisch even uit te leggen waarom uitgerekend wij op tv zouden verschijnen.

Die ochtend genoten mijn vriendin en ik van een gezellig dagje aan zee. Met z’n tweetjes op het strand van Blankenberge. Terwijl zij genoot van een ijsje stak ik een sigaretje op om loskomend van alle stress (die ik aan de file overgehouden had), de wijde omgeving te overschouwen. Tot ik op zo’n vijftig meter van ons vandaan een bijzonder tafereel ontwaarde. Drie mannen met een camera, dit moeten lui van de televisie zijn want niemand gaat puur voor de lol op een gloeiendheet strand staan zeulen met dergelijke zware opnameapparatuur.

Misschien had de koning iets voorgehad en trok men met één der laatste monarchisten naar het Blankenbergse strand voor een terugblik op zijn zestien jaar koningschap. Onder het mom van “Ach, het zal wel niet belangrijk zijn” zwakte onze aandacht af, zij likte en ik sleurde verder.

Net toen ik mijn sigarettenpeuk zo ver mogelijk weg probeerde te werpen kwamen de mannen met de camera op ons af; met de microfoon in de aanslag en de vraag of ze mij een vraag mochten stellen voor de televisie.

Nooit verlegen om een flauw grapje wees ik de reporter er fijntjes, doch beleefd, op dat hij reeds een vraag gesteld had nog voor ik hem daar toestemming voor gegeven had. De reporter kon amper de mondhoeken naar omhoogbrengen en maakte een geluid dat meer op een slecht startende dieselmotor dan op lachen leek. Begrijpelijk want die grap hoort hij waarschijnlijk enkele keren per dag. Vlamingen houden nu eenmaal van flauwe grapjes, zo is geweten.

“Mijnheer, u gooide zonet een sigarettenpeuk op het strand, weet u...”

“Neen, dat deed ik niet! Kunt u dit hardmaken? Heeft u hier beelden van?”

“Ik heb het u zien doen, mijnheer! Kijk, als u liever heeft dat we iemand anders...”

De blik die mijn vriendin me toewierp maakte me onmiddellijk duidelijk dat zij een televisieoptreden wel zag zitten en dat ik het niet in m'n hoofd moest proberen te halen om deze unieke kans naar de kloten te helpen. De reporter was nog niet van de slechtste en was bereid ons een tweede kans te geven, wat geen evidentie is want die mannen werken met deadlines!

“Mijnheer u gooide zonet een sigarettenpeuk op het strand, weet u dat dit u in Blankenberge een boete kan opleveren van zo’n 150 euro?”

“Dat is goed om weten”, knipoogde ik, “De volgende keer gaan we dan maar naar Bredene, hé schat?”, zei ik tegen mijn vriendin.

De reporter haalde zijn microfoon naar omlaag, knikte naar de cameraman en dankte ons voor de medewerking.

Bij thuiskomst was het alle hens aan dek want iedereen moest op de hoogte gebracht worden over het feit dat ons televisiemoment aangebroken was.

Daar zaten we dan languit in de zetel in volle spanning te wachten tot het Blankenbergse item, met ons in de hoofdrol, aan bod zou komen.

En jawel hoor! Al na enkele minuten verscheen het, voor ons ondertussen vertrouwde, Blankenbergse strand in beeld. En heel in de verte, links achter de Blankenbergse schepen van Afvalbeleid konden we onszelf al herkennen! Voor de doorsnee kijker niet meer dan een oranje en donkere stip maar voor ons waren die stippen duidelijk “wij!”. Het was zeker en vast een voorsmaakje voor wat nog komen zou.

Wat nog komen zou bleef uit!

Enkele strandgangers kwamen nog in beeld maar van ons was geen sprake in deze reportage, op de twee stippen na!

Ach ja, wie wil er nu op tv komen?

Mike Olders.

Klik hier om de bewuste reportage te bekijken.

Niets is wat het lijkt

Zit u ook op Facebook? Ik niet meer.

Laatst kwam kwam ik een oude schoolvriendin tegen en dat blij weerzien resulteerde in een aangename babbel. Helaas had ze weinig tijd, ze moest er vandoor. Tot slot zei ze dat ik haar kon vinden op Facebook; niet dat ik haar zocht maar dat wordt blijkbaar zo gezegd. “We kunnen vriendjes worden!”, riep ze me nog toe terwijl ze de andere richting uitliep. Ik dacht dat we dat al waren maar blijkbaar is dit niet zo in de virtuele wereld.

Toch deed ik het niet want er stonden wetten en praktische bezwaren in de weg. Mijn vriendin is namelijk een hele toffe madam zolang ze niet boos is.

Volgens mijn vriendin heb ik geen vriendinnen nodig, ook niet op internet. Ik deel haar mening niet maar u begrijpt dat ik haar liever opgewekt in huis heb.

Ik zou in het geniep virtuele vriendinnen kunnen hebben maar welke garanties heb ik?

Is Tania ook werkelijk Tania? Of is die Mieke eigenlijk een Karel? Is het wel echt Vanessa Paradis die mijn vriendinnetje is? Kan ik met recht en rede zeggen dat Barack Obama iemand uit mijn persoonlijke vriendenkring is? Is het werkelijk Naomi Campbell die me een “Happy birthday!” toewenst, gevolgd door drie zoenen? Ik hoop van wel maar ik vrees van niet.

U begrijpt best dat ik het mij niet kan permitteren om vriendje te worden met die mooie Louise die voor hetzelfde geld het virtuele alter ego van mijn vriendin kan zijn.

Wie is wie op het internet, als Joëlle Milquet “Oui” schrijft op haar profiel?

Het zal u verwonderen maar mijn vriendin heeft er geen enkel probleem mee dat ik dagelijks mijn stamcafé bezoek, niettegenstaande daar ook vrouwen vertoeven!

Mijn vriendin is ervan overtuigd dat mijn stamcafé uitsluitend een mannenaangelegenheid is en dat de aanwezige vrouwen afgeleefde manwijven zijn die absoluut geen bedreiging vormen (voor alle duidelijkheid moet ik u laten weten dat ik deze mening niet met haar deel). Ze moest eens weten! Maar ze weet het dus niet; niet dat ik lieg, ik breng haar enkel niet op de hoogte.

Cafés zijn de beste uitvinding sinds het wiel en lagen volgens mij aan de basis tot het bedenken van de pijnstillers.

Annie die van haar barkruk schuift, de moppen van Freddy die hilarisch klinken met een pint op, Guido de wereldverbeteraar wiens oplossingen het probleem an sich aangenaam doen lijken, dronken Paul die zijn verlies wijt aan de scheeflopende pooltafel of Katrien voor wie alle mannen dezelfde zijn. Het café is een boeiende biotoop van drinkers en rokers.

Als cafés ten onder zullen gaan aan het algemeen rookverbod moeten we er zo nu vaak als mogelijk vertoeven, dat is mijn politieke visie. Binnen enkele jaren kan het niet meer, als het überhaupt nog mag!

Niets is zo leuk dan het café binnen te komen, te kijken welk vlees je in de kuip hebt, of er vrienden zijn om mee te praten (of lullen!) en eventueel nieuwe of oude vrienden tegen het lijf te lopen. Een gezellig sociaal netwerk uitbouwen tussen sigaret, pot en pint.

Ik weet niet of het u ook opgevallen is maar de gelijkenissen tussen mijn stamcafé en Facebook zijn opvallend.

Maar het is uiteindelijk een liedje dat me deed beseffen waarom ik echt met Facebook gestopt ben:

 “Ja, dit is een lied dat m'n leven vergalt

En ik weet ook nog niet of het u wel bevalt

Ik ben hier aan het zingen maar ik heb geen plezier

Ik vind dat toch zo triestig, een café zonder bier”, zong Bobbejaan.

Facebook is een café; een café zonder bier!

Mike Olders.