Wist u dat er bij vrouwen een drankprobleem bestaat? Dat is het nieuwste vrouwenprobleem. Vroegen hadden vrouwen maar één probleem en dat was de verzengende innerlijke tweestrijd of ze nu op 'Libelle Rosita' of op 'Dag Allemaal' geabonneerd moesten raken.
Tegenwoordig is het huishoudgeld toereikend om diverse bladen in huis te halen en toch zoeken ze vergetelheid in de drank. Misschien bestaat er enig verband, hoewel een reddeloze verslaving aan een suikervrije frisdrank eerder in het banier van onze damesbladen staat geschreven, lijkt me.
Het drankprobleem bestaat vooral bij vrouwen in grootsteden, zo las ik uit het rapport van minister Jo Vandeurzen. Die vrouwen schijnen zich daar eenzaam te voelen. Hun enige kameraad is de fles.
Reeds vroeg in de ochtend als de kinderen naar school zijn, en de man is vertrokken naar zijn dodelijk saaie arbeid, staat de fles op de tafel tussen de kruimels, het plastic kuipje gele plakkaatverf om de boterham op te vrolijken en de krant dat ook al niets opbeurends te melden heeft.
Het schijnt vaak sherry te zijn, de favoriete toeverlaat der eenzamen, met op het etiket de man met de cape, de heer Sandeman dus, maar hij slaat hem helaas nooit open.
Welnu, dames, u hebt gelijk, hoor.
Neem het er maar van. Santé. Proost. Schol. Gezondheid. Er zijn dagen dat ik wenste ook een sherryprobleem te hebben. Dat lijkt me een uitermate aangenaam probleem. Maar ik heb geheel andere problemen, welke mij verhinderen sherry te drinken. Een van mijn problemen, dat me belemmert sherry te drinken, is bijvoorbeeld dat ik geen sherry lust. Ik vind sherry maar niks. Ik ken veel vrouwen die sherry drinken en als ze de fles behoorlijk aanspreken, dan gaan ze uit de mond ruiken alsof ze hun tanden hebben schoongemaakt met aceton.
Voor mij heeft sherry de ranzige smaak van zilveren jubilea, feestelijke openingen van bankfilialen, vernissages, en recepties ter ere van huwelijken, waarin toch niemand iets ziet. Het is de drank ter gedenking van de valse schijn in het leven: je behoort vanwege de gebeurtenis, waarbij sherry wordt geschonken, blij te zijn, maar je weet werkelijk niet waarom dat moet. Maar als je stevig doordrinkt, dan ondruk je dat onbehagelijke gevoel.
Maar ik ontzeg geen der dames hun vriendschap met de drank. Iedereen mg drinken wat zij lekker vindt, in hoeveelheden, die ze zelf mag bepalen, zo lang ze maar niet aan de whisky van haar echtgenoot komt, want dan pas ontluikt bij zo'n man het vermoeden met een alcoholiste getrouwd te zijn, die nodig moet ophouden met drinken, omdat zijn drankvoorraad in gevaar komt.
Ik voel met de dames mee. Er zijn vele dagen, waarop ik wenste reeds om half elf 's ochtends beschonken te mogen zijn en in deze staat de lange dag door te zweven. Maar het kan niet. Ik begin pas 's avonds te drinken en dan haal ik dus nooit in wat de dag mij aan moois had kunnen bieden. Nee, ik geef de dames groot gelijk.
Je kunt beter in je eentje in een appartement op de zestiende verdieping zitten, dan dat je je dag doorbrengt op een kantoor met broodnuchtere en daarom afgrijselijk vervelende mensen; de één zeurt over zijn maag, de ander doet alsof hij hoofdpijn heeft, de derde wil zonodige carrière maken en tenslotte is er de baas, die verbiedt, dat je alle ellende dooft met een slok uit de fles in de bureaulade.
Dames?
Hallo, bent u daar nog?
Weet u wat u moet doen om de eenzaamheid te verdrijven? Zet StuBru luid aan, en het electrische broodmes, en de electrische vruchtenpers, en de vaatwasmachine en de electrische koffiemolen. En zet dan de fles aan de mond.
Daarna moet u eens valium proberen. Daar knap je ook zo goed van op.
Luc Vanmassenhove.
Reacties