Zojuist ben ik terug uit Praag, alwaar ik de bij ons als loodzware parels aaneengeregen feestdagen heb ontlopen. De mensen daar vierden het natuurlijk ook, maar als je alleen bent en bovendien toerist, wordt er tenminste niet naar je omgekeken en ben je dus niet verplicht telkens op te draven voor het knellend protocol van deze jaarlijkse oprisping van huiselijkheid; we halen hier bij ons ook geen eenzame Welshman uit hotel Andromeda om hem aan te laten schuiven onder onze kerstboom.
Het is bovendien een opluchting pas terug te zijn als de eerste golf van goede wensen al voorbij is, zodat het aantal ferme handdrukken wordt gereduceerd tot het strikte mininum, en je niet steeds bijna vreemde mensen moet kussen, en een een goed Nieuwjaar moet wensen, want je kent ze eigenlijk zo slecht dat je niet weet of ze het wel verdienen.
Nu kon ik tenminste al die dagen op mijn hotelkamer blijven als ik dat wilde, en uit eten gaan uitsluitend als ik daartoe behoefte voelde en geen mensen willen zien als me dat toevallig even niet aanstond. Zo deed ik dat dus, al die dagen. Ik heb slechts goede wensen in ontvangst moeten nemen van enige waardinnen, cafébazen, kelners, obers, barkeepers, diensters en serveersters, dus u begrijpt wel waar het vaak op uitdraaide.
Daarbij moeten we ook nog in het oog houden dat de waardinnen, cafébazen, kelners, obers, barkeepers, diensters en serveersters, mij een beetje Nieuwjaar toewensten, want met de rechterhand drukte ik de hunne, terwijl mijn linkerhand al in mijn zak tastte naar een paar biljetten van honderd kronen.
De oudejaarsavond heb ik doorgebracht in een nachtclub van een allure, zoals die bij ons, in de Van Iseghemlaan, lang geleden als toppunt van wulpse luxe werd ondergaan. Vandaar dat mij de krop volschoot van nostalgie bij het aanschouwen van een show, die vrijwel geheel bestond uit striptease, met tussen de acts een rijwielacrobate, wiens assistente waarschijnlijk tevens haar bh-loze oma was in een te nauwsluitend gecrocheerd truitje.
Het doorgroefde vrouwtje maakte steeds gebaartjes, alsof ze die dag veel te zware dingen had moeten tillen, en dan werden we geacht te applaudisseren, want dat leidde tenminste nog wat af. Steeds verscheen de blonde atlete ten tonele op fietsjes van verschillende afmetingen met uitéénlopende aantal wieltjes. Ze beschikte in totaal over dertien rijwielen, dus leek ze me perfect geschapen om tijdens een warme week op haar hoofd de Ronde van Tsjechië te rijden.
Bij de grootste fiets, voorzien van een te groot wiel en een te klein wiel, moest ze gebukt door het pand racen om niet met het hoofd in het baldakijn boven de dansvloer te blijven haken. Zo deed ze, voorover liggend over het stuur, steeds denken aan een renner tijdens de laatste meters van een niet onbelangrijke, maar toch veel te vermoeiende spurtersetappe.
Het kleinste fietsje was ruw geschat twintig centimeter hoog en had een zadeltje, dat je een vrouw met een normaal ontwikkeld gestel niet toewenst. Ze nam daarop een dwangmatige houding aan, alsof haar dijen uit haar oren groeiden.
Op elk fietsje reed ze dus rond. Het merkwaardige daarvan vond ik eigenlijk dat me dit ook de bedoeling leek, want er waren twaalf stripteaseuses aangekondigd. Haar oma stond haar steeds terzijde, met plastic handgebaren en een uit gietijzer gegoten glimlach, aangevend dat we hier dankbaar voor moesten zijn.
Toen het twaalf uur was, kreeg ik een fles Bohemian Sekt, met iets te veel kracht achter de kurk, zodat er voor consumptie netto slechts één glaasje overbleef, waarvan de prijs dus die van de hele fles was; bij de hogere kringen aldaar schijnt men dit overigens een heel normale correctie op drankmisbruik te vinden, want anders lieten ze die koolzuur er wel uit.
O ja, nog dit: gelukkig Nieuwjaar!!!
Luc Vanmassenhove
Reacties