Luc

WINTERSPORT

Op wintersportvakantie. Allemachtig, wat wordt die beproeving door iedereen die er zich eraan waagt, door dik en dun verdedigd. Er moet dus iets mis zijn, want anders werd er niet zo uitzinnig gedaan over bevroren neerslag die bovendien nog is neergelaten op uitsluitend hellende vlakken om de moeilijkheidsgraad van de voortbeweging te verhogen.

Dikwijls ligt er wel een meter sneeuw. Welnu, als er in Vlaanderen een meter lag, en daar ligt sneeuw bij gebrek aan bergen tenminste gewoonlijk nog recht, dan kwamen al die mensen, die nu zakken euro’s uitgeven om er elders door te mogen waden, niets eens hun huis meer uit. Die stonden zich dan voor hun venster ingesneeuwd te verklaren.

Denk nu niet dat ik nog nooit op skivakantie ben geweest.

Sindsdien werd ik nog één keer overgehaald door vrienden, die zeiden dat de sneeuw in de Tsjechische Republiek van betere kwaliteit is dan die in Zwitserland, en helemaal iets anders dan sneeuw in Vlaanderen.

Ik kende die vrienden al heel lang, dus je gelooft het, maar toen we er aankwamen, bleek dat ze gelogen hadden, het was precies dezelfde sneeuw. Ik heb even een beetje in de hand genomen om te voelen. Ik was dus bedrogen.

Ik ben het hotel binnengegaan en heb een leuke leunstoel in de lounge uitgezocht met mijn rug naar raam, want dan hoefde ik niet steeds te zien dat alles wit is in het landschap, hetgeen duidt op een armoedige schaarste aan kleuren. Een landschap hoort niet wit te zijn, maximaal een klein beetje wit door een tafellaken in het groene gras om er te picknicken.

Een geheel wit landschap is daarom een door de hemel aan ons opgedrongen noodoplossing om de winter door te komen. Daar moet je dus niet naar gaan zitten kijken, vind ik. Na twee dagen wist iedereen het: ze konden me vinden in die leunstoel, aan de bar, of in bed.

Buiten ben ik niet geweest, want het vroor en alles was eigenlijk onbegaanbaar, dus dan gaat een gezond denken mens de deur niet uit als ’t niet hoeft. Ik werd dan ook nooit moe.

Elke ochtend zag ik al die overdreven sportliefhebbers in hun rampenpakken en met een bos hout over de schouders vertrekken om op te grote hoogte ongewone inspanningen te leveren, en elke middag keerden ze terug, achter de adem uitroepend dat de lucht zo gezond was geweest, en dat je daar thuis niet meer meemaakte. Ze zeiden dus niet dat de lucht koud was, of fris, nee, dat de lucht zo gezond was, jawel, maar dan fiets ik toch liever in ’t zonnetje onder de fabrieksrook van de U.C.B. van Oostende naar Brugge, in plaats van daar met mijn voeten door die koude troep te sjouwen.

Ik maakte in die dagen kennis met de receptioniste van het hotel, want overdag waren wij immers samen, gans alleen in de lounge. Ze sprak vijf talen vloeiend, dus ze had heel wat te vertellen. Onze verhouding verliep zonder de problemen die de anderen kenden door onbekwaamheid, als gevolg van spierpijn en het drinken van die laffe opgewarmde wijntjes en rum om bij te komen van de koude. Bovendien werden ze, zittend op de rand van het bed, vaak bevangen door duizelingen, want het kruissteekpatroon van die truien is zo ingewikkeld, dat je er erg licht in het hoofd van wordt.

Cupido waart dus vruchteloos rond in het Tsjechische winterland, maar ik kon tenminste mijn eigen ritme aanhouden. Niet dat dat veel voorstelt, maar receptioniste kwam talen te kort om mij te prijzen. Alleen de laken waren wit, de kleur dus waar ze daar veel te veel van hebben; als je een laken buiten het raam ging luchten, dan zag je er niets van. Je weet dus nooit of in die landen de lakens wel eens gelucht worden.

Op weg naar het vliegveld voor de terugreis was de bus gelukkig verwarmd. De vrouw die naast mij zat riep uit hoe prachtig ze het landschap wel vond. Zo overweldigend wit! Ik heb toen voor haar mijn broekspijpen tot boven de knieën opgerold, want mijn benen kunnen er ook wat van.

Luc Vanmassenhove

VROUWEN DRINKEN MEER, MANNEN SPORTEN

Wist u dat er bij vrouwen een drankprobleem bestaat? Dat is het nieuwste vrouwenprobleem. Vroegen hadden vrouwen maar één probleem en dat was de verzengende innerlijke tweestrijd of ze nu op 'Libelle Rosita' of op 'Dag Allemaal' geabonneerd moesten raken.

Tegenwoordig is het huishoudgeld toereikend om diverse bladen in huis te halen en toch zoeken ze vergetelheid in de drank. Misschien bestaat er enig verband, hoewel een reddeloze verslaving aan een suikervrije frisdrank eerder in het banier van onze damesbladen staat geschreven, lijkt me.

Het drankprobleem bestaat vooral bij vrouwen in grootsteden, zo las ik uit het rapport van minister Jo Vandeurzen. Die vrouwen schijnen zich daar eenzaam te voelen. Hun enige kameraad is de fles.

Reeds vroeg in de ochtend als de kinderen naar school zijn, en de man is vertrokken naar zijn dodelijk saaie arbeid, staat de fles op de tafel tussen de kruimels, het plastic kuipje gele plakkaatverf om de boterham op te vrolijken en de krant dat ook al niets opbeurends te melden heeft.

Het schijnt vaak sherry te zijn, de favoriete toeverlaat der eenzamen, met op het etiket de man met de cape, de heer Sandeman dus, maar hij slaat hem helaas nooit open.

Welnu, dames, u hebt gelijk, hoor.

Neem het er maar van. Santé. Proost. Schol. Gezondheid. Er zijn dagen dat ik wenste ook een sherryprobleem te hebben. Dat lijkt me een uitermate aangenaam probleem. Maar ik heb geheel andere problemen, welke mij verhinderen sherry te drinken. Een van mijn problemen, dat me belemmert sherry te drinken, is bijvoorbeeld dat ik geen sherry lust. Ik vind sherry maar niks. Ik ken veel vrouwen die sherry drinken en als ze de fles behoorlijk aanspreken, dan gaan ze uit de mond ruiken alsof ze hun tanden hebben schoongemaakt met aceton.

Voor mij heeft sherry de ranzige smaak van zilveren jubilea, feestelijke openingen van bankfilialen, vernissages, en recepties ter ere van huwelijken, waarin toch niemand iets ziet. Het is de drank ter gedenking van de valse schijn in het leven: je behoort vanwege de gebeurtenis, waarbij sherry wordt geschonken, blij te zijn, maar je weet werkelijk niet waarom dat moet. Maar als je stevig doordrinkt, dan ondruk je dat onbehagelijke gevoel.

Maar ik ontzeg geen der dames hun vriendschap met de drank. Iedereen mg drinken wat zij lekker vindt, in hoeveelheden, die ze zelf mag bepalen, zo lang ze maar niet aan de whisky van haar echtgenoot komt, want dan pas ontluikt bij zo'n man het vermoeden met een alcoholiste getrouwd te zijn, die nodig moet ophouden met drinken, omdat zijn drankvoorraad in gevaar komt.

Ik voel met de dames mee. Er zijn vele dagen, waarop ik wenste reeds om half elf 's ochtends beschonken te mogen zijn en in deze staat de lange dag door te zweven. Maar het kan niet. Ik begin pas 's avonds te drinken en dan haal ik dus nooit in wat de dag mij aan moois had kunnen bieden. Nee, ik geef de dames groot gelijk.

Je kunt beter in je eentje in een appartement op de zestiende verdieping zitten, dan dat je je dag doorbrengt op een kantoor met broodnuchtere en daarom afgrijselijk vervelende mensen; de één zeurt over zijn maag, de ander doet alsof hij hoofdpijn heeft, de derde wil zonodige carrière maken en tenslotte is er de baas, die verbiedt, dat je alle ellende dooft met een slok uit de fles in de bureaulade.

Dames?

Hallo, bent u daar nog?

Weet u wat u moet doen om de eenzaamheid te verdrijven? Zet StuBru luid aan, en het electrische broodmes, en de electrische vruchtenpers, en de vaatwasmachine en de electrische koffiemolen. En zet dan de fles aan de mond.

Daarna moet u eens valium proberen. Daar knap je ook zo goed van op.

Luc Vanmassenhove.

JUNIOR MASTER CHEF

Gisterenavond heb ik met volle aandacht de tweede aflevering van het VTM-programma Junior MasterChef bekeken, en u zult het wellicht niet geloven, maar met een zekere weemoed dacht ik terug aan het kerstdiner, dat ik reeds op negenjarige leeftijd bereidde voor de hele familie en de buren. Ik was het wonderkind van de keuken.

Vooraf een helder kalfsbouillon truffé-en-ciel, vervolgens een Sint- Jacobsschelp met een licht aangezoete bruidssaus Périgord, toen een rosé aangebraden fazant, en als dessert een flamousse flambée. Negen jaar oud was ik, en dat allemaal al zonder kookboek.

Voor het overige ben ik mijn ouders altijd tot last geweest. Op school behaalde ik opmerkelijk goede cijfers, maar ik kreeg haast dagelijks heibel met de dorpsonderwijzers, omwille van hun, naar mijn mening, gebrekkige kennis van het Nederlands,het Frans, en de politiek wat in onderwijskringen pijnlijk opzien baarde, zodat mijn vader, mij uit wanhoop naar een streng katholiek instituut in Komen zond, alwaar ik schunnige moppen in vloeiend Frans leerde vertellen.

Ook in koken was ik reeds zeer jong briljant. Toen ik drie was, kon ik al een kip heel knapperig braden in de oven, al zeg ik erbij, dat ik dit gevogelte er levend inschoof. Mijn moeder aanschouwde mijn talent met vertedering. Ze kookte zelf ook heel verdienstelijk, dus ze begreep me.

Als mijn moeder in restaurants die wij op zondag met de hele familie bezochten, vis at, vond ze altijd dat deze vis niet vers was. Ze riep dan de 'maître' en sprak hem bestraffend toe: "Vis, beste man, moet aan drie voorwaarden voldoen. Vis moet vers zijn. Vis moet vers zijn. En vis moet vers zijn."

Behalve dat de ober haar verbijsterd aankeek, had ik dus al vroeg het gevoel dat vis vers moet zijn.

Mijn vader zag echter mij creativiteit in de keuken - la cuisine jeune - met afgrijzen aan. Ik begrijp ook wel waarom. Aan ons huis was een fabriek gebouwd, waarin onderbetaalde en hoestende arbeiders lederen paardentuig looiden, en het was de bedoeling dat ik mijn suikernonkel in dit eigenhandig door hem van de grond af opgebouwde bedrijf zou opvolgen. Mijn suikernonkel achtte mijn liefhebberij echter als kenmerk van een slap karakter en niet in overeenstemming met de eisen, die hij, samen met mijn vader, aan mijn toekomstige status stelde, waar ik onder andere in staat moest zijn oude, kromgegroeide werklieden tot een hoger tempo aan te porren. Ik heb echter deze functie nooit geambieerd. Zo jong als ik was, zag ik de intrede van zeurderige vakbondsafgevaardigden al naderbij komen. Ik kookte liever, om mijn kans op levensgeluk te vergroten.

Eenmaal toen mijn ouders ruzie hadden, en ik aan de deur luisterde, hoorde ik mijn vader bulderen: "Koken, dat is het enige wat hij wil. En dat voor een jonge vent, voor een kind nog. Weet je wat hij volgens mij is? Homo. Mijn zoon is een homo."

"Nee" weeklaagde Martine, want zo heet mijn moeder. "Nee, Jan, zeg dat niet. Zeg dat nooit meer Jan." Want mijn vader heet Jan.

Tegenwoordig ben je als ouders even blij als je zoon homofiel of je dochter lesbisch is, maar in die tijd lag dat nog erg gevoelig.

Ik zei het u al, ik was vaak onhandelbaar als kind en dus rende ik de trappen op, naar het kamertje van de meid onder het dak, trok daar een frivool uitgaangsjaponnetje van haar uit de kast, trok deze jurk over mijn hemd en korte broek aan, en snelde weer naar beneden. Ik wierp de deuren open van het salon, waar mijn ouders zo treurig ruzieden over mijn geaardheid, en stapte binnen met een gezicht alsof deze verkleedpartij diverse lusten in mij loswoelde.

Ze bleven er bijna in. Niettemin maakte ik diezelfde avond voor iedereen 'tong à la munière' klaar.

"Ja, moeder" antwoordde ik haar, "Ik weet het: vis moet vers zijn. Vis moet vers zijn. En vis moet vers zijn."

Op die fabriek ben ik dus nooit gekomen. Het bedrijf is trouwens door het uitsterven van het paard overgeschakeld op lederen bankstellen en wordt geleid door een keiharde manager, die nu en dan zijn personeel overspannen toeschreeuwt: "Eerst meer bankstellen maken, en daarna kunnen we praten over meer parkeerruimte", waarna hij terecht in het toilet wordt opgesloten.

Vrijdag is Lucdag. Morgen zult u mij in de keuken aantreffen als de meest heteroseksuele amateurkok van het westelijk halfrond en omstreken met het schort van mijn vrouw. Alles is dus toch nog goedgekomen.

Luc Vanmassenhove

EEN HAPJE UIT DE BEGROTING

De burgemeester was al binnen, de OCMW -voorzitter ook, evenals tal van raadsleden, voornamelijk uit de rangen van de meerderheid.

De obers waren al heel gul met de drankjes, maar bij de culinaire verwennerijen waren geen koninginnehapjes voorzien, wat ik een promotionele denkfout vond, daar het toch ging om een receptie in de 'Koningin der Badsteden'.

Promotie is weliswaar mijn vak niet, maar als één van de beste stuurlui aan wal, vind ik het toch mijn plicht erop te wijzen dat hier een gouden buitenkans (vakterm: a golden opportunity) werd weggegooid.

Als de SP.A-afdeling Oostende erin slaagt om naast een handgreep schepenen en gemeenteraadsleden, ook nog een burgemeester, en een OCMW-voorzitter en -met enige vertraging - ook nog een vice-eerste minister en minister van Economie, Consumenten en Noordzee en een staatssecretaris voor de Bestrijding van de sociale en de fiscale fraude, binnenboord te hijsen, zou ik niet op een koninginnehapje min of meer gekeken hebben.

Geef dus toe dat koninginnehapjes een vondst zou zijn geweest, die een lokaal catering bedrijf tegen een bescheiden vergoeding had kunnen leveren. Of tomaat gevuld met Oostendse grijze garnalen? Of Ostêns Keytebier als doorzakkertje? Maar goed, het is nu te laat en tenslotte ben ik ook zonder dit streekbier nog hoogst fatsoenlijk gelaafd die dag. Wat mij op mijn onderwerp van vandaag brengt: de receptie. Ik ben de laatste weken nogal vaak te gast geweest op manifestaties van deze aard, die zich om de een of andere reden meestal in stadhuizen, culturele centra en marktpleinen afspelen. Een receptie in een casino komt niet elke dag voor - ik word tenminste niet elke dag uitgenodigd - en dus ging ik er graag heen. Te meer omdat zij aangeboden werd door soortgenoten: de Oostendse belastingbetaler.

Tot mijn verbazing moest ik echter mijn blij-herkennende glimlach tot Koen Meulenaere, voor de gelegenheid vermomd als 'Den Baard', beperken, want, afgezien van een aantal politici die ik van de teevee herkende, kende ik er geen mens. Of toch. Franky.

Franky is overal, alleen God in z'n beste dagen, kon hem op dat vlak overtreffen.

Ik vermoed sterk dat de mensen uit mijn stad allemaal naar Brusselse recepties pendelen, verkleed als ambtenaar, terwijl de hoofdstedelingen, verkleed als toerist, zich dan bij ons komen laten ontvangen.

Nadat ik even gepraat had met Herr Seele moest die weer weg om handtekeningen uit te delen aan zijn fans, zodat ik nogal lullig stond rond te kijken.

Maar de redding was nabij, want nog op geen twee meter afstand stond een sjofele man ostentafief naar mij te knipogen. Ik kende de man niet, maar misschien verkeerde hij wel in hetzelfde geval en kende hij ook niemand, zodat ik zijn signaal interpreteerde als een alternatief voor het onbeleefde brullen van: "hey, me me moât, stoâ j' ier ook voe jo-jo joker?"

Ik stevende dus op hem af, onderweg al vrolijk terugknipogend. Toen ik, met één oog helemaal dichtgeknepen bij hem arriveerde en mijn hand joviaal in de zijne wilde leggen, draaide hij zich om en liep met een rood hoofd weg.

Later zag ik hem, weer alleen in een hoekje, verwoed staan knipogen. Ik had toen al een gesprekspartner gevonden. Die volgde de richting van mijn blik en zei - op een gangstermanier zonder haar lippen te bewegen - : "Zie je die vent daar? Arno. Toffe gast. Jammer van die tic op zijn oog."

Ik ben toen maar weggegaan. Te meer daar het speechen net begon. Het relaas van de goed-nieuws-show lees ik vrijdag wel in 'De Zeewacht'.

Luc Vanmassenhove

DE WASMACHINESPECIALIST

Wat weten vrouwen spelenderwijs toch veel! En ze zijn daarover zo bescheiden. Ik bedien nu bijvoorbeeld de wasmachine, want mijn vrouw is voor een week naar Tunesië, en zit daar flierefluitend in het zonnetje op haar achterwerk, dat ik bij het slapen gaan terdege mis.

Als ik vrouw was, dan zou ik, als ik de was deed, opscheppen over mijn handigheid te kunnen omgaan met zo’n apparaat. Zo zouden immers mannen zijn. Een vrouw hoor je nooit vertellen hoe fijngevoelig ze haar wasprogramma weer heeft uitgekozen om een vuile onderbroek proper te krijgen. Als een man de stekker van een schemerlamp maakt, dan zit hij de hele avond te zagen hoe briljant hij wel is.

Voordat mijn vrouw vertrok, had ze een handleiding geschreven hoe ik de machine moest bedienen, en in de keuze van haar woorden ging ze er van uit, dat ik buitengewoon debiel ben, een opvatting, die als het op technische apparatuur aankomt, niet helemaal ten onrechte is, want ondanks haar schriftelijke instructies over de gevaren, verloor ik intussen reeds bijna een arm in de droogzwierder.

Aan de basis van het gebruik van een wasmachine staat vuil goed. Dat heb ik uitstekend begrepen. Ik heb een hekel aan vuil goed. Daarom draag ik het niet. Als ik tot nu toe mijn vuile goed in de wasmand had gegooid, dan speelde vervolgens de procedure zich geheel buiten mij af. Het was alleen maar vanzelfsprekend dat deze kleding op de duur weer schoon in de kast lag of hing. Thans volg ik echter de complete cyclus, die vuil goed aflegt om weer schoon te worden.

Vuile sokken bijvoorbeeld, wat zijn die toch enorm smerig. Die raak ik normaal nog met geen tang aan, nadat ik heb geconstateerd dat ze vuil zijn. Ze worden ook, al naar gelang de omstandigheden tijdens het dragen op gevarieerde wijze vuil. Als je een dag hebt vertoefd in een kantoor met een vloerbedekking van kunstvezel, dan kun je je sokken ’s avonds rechtop zetten en dan kan er, zonder dat ze omvallen, een nest jonge katten in ravotten.

Onderbroeken dat zijn ook merkwaardige kledingstukken. Ik vind dat een onderbroek razend snel vuil wordt, terwijl ik thans, om mezelf arbeid te besparen, veel zorgvuldiger met de uitwassen van mijn onderlichaam omspring dan normaal. Ik ben zuinig in het gebruik van mijn onderbroeken en toch denk ik al na een dag: een krachtig sopje zou ze goed doen.

Een mens krijg ook wroeging, op die manier. Ben ik van mezelf dan smerig? Ik wil dit even aan u voorleggen. Elke ochtend na het ontwaken stap ik onder de douche met een plastic buideltje met vloeibare dennengeurzeep. Daarmee wrijf ik me hartstochtelijk in. Nadat ik mij heb afgedroogd, ruik ik dan ook naar een erkend natuurmonument.

Het lijkt mij, in dit land van viezeriken, dat ik dus redelijk schoon ben. Helaas heb ik het gevoel, dat mijn sokken en onderbroeken een andere mening zijn toegedaan. Weet u wat ik ook erg vies vind, nu we toch over vuile sokken hebben? Spaghetti, die te lang heeft gekookt, maar dat is een andere branche binnen het huishouden, nu ik ook mijn eigen eten bereid.

In haar handleiding voor de bediening van de wasmachine schreef mijn vrouw dat nylon kleding apart gewassen moet worden en volgens een geheel ander wasprogramma. Dat vond ik een handige aanwijzing. Alleen heeft ze er niet bij verteld wat van nylon is en wat van katoen, of wol, of leder.

Als ze terug is, zal ze vreemd opkijken. Ik heb nu een paar truien met mouwen die vlak onder de ellebogen ophouden, en enige merkwaardige korte sokjes.

“Vind je niet te koud voor korte mouwen?” vroeg een vriendin in café ’t Putje?

Het betrof mijn lievelingstrui. Ook dat nog!

Luc Vanmassenhove

"VOOR WIE KAN TELLEN IS 35 EN 72... 117" (P.Muyters)

Ik heb een rekenmachine. Dat rekent voor me. Het zou erg handig zijn, als ik geloofde wat het voor me uitrekende. Maar ik geloof het niet. Het schijnt dat zo'n rekenmachine een soort computer is, ter vervanging van het hoofdrekenen. Nu is rekenen uit het hoofd ontzettend moeilijk, zo weet ik uit ervaring, ondanks het feit dat ik reeds drieënvijftig jaar jaar uit het hoofd reken. Het lijkt me dus onwaarschijnlijk dat een machine van hooguit een paar euro's, bovendien vervaardigd in een te warm Aziatisch land, waar ze volgens mij het rekenen nooit onder de knie kunnen hebben, het hele karwei van mij overneemt.

Mijn zorgen zijn daarom erg toegenomen in dit leven, sinds ik deze rekenmachine bezit. Vroeger rekende ik dus gewoon uit het hoofd, en als later bleek dat ik een fout had gemaakt, dan was dat geheel voor mijn eigen rekening. Dan lag het aan mijn hoofd. Maar nu? De verantwoordelijkheid ligt bij de machine en dat vind ik in geval van fouten geen bruikbare verontschuldiging. Dat is het afwentelen van de verantwoordelijkheid. Ik was dus onmiddellijk bang voor dit wondermiddel. Ik raakte 't de eerste keer aan alsof het een beetje onder stroom stond.

Eerst ging ik optellen. Drie en vier is zeven. Dat bleek zeven te zijn. 35 en 72 dat is 107. Dat stond er ook in groene cijfers: 107. Ja zeg, dat kan ik zelf ook wel uitrekenen. Helemaal stom ben ik nu ook weer niet.

Daarna ging ik een keertje vermenigvuldigen. Twee maal zeshonderd is twaalfhonderd. Daar keek ik toch even van op, want hieruit bleek dat zo 'n rekenmachine boven de duizend kon uitkomen. Maar het bleef natuurlijk eenvoudig. Wat een mens zelf uit zijn hoofd kan uitrekenen, welnu, dat kunnen ze een machine ook wel leren.

Het probleem ontstaat pas bij ingewikkelder sommen, waar je niet absoluut zeker bent of je ze goed uitrekent. Wie zegt me dan dat zo'n machine het wel kan. De federale minister van Financiën? De Vlaamse Overheid? Philippe Muyters? De gemeenschappelijke gemeenschapsraad? De Euro-commissaris? Is er een gekrompen Aziaat mee ingepakt, dat onder het scherm ligt te rekenen en bij fouten snel een ander cijferbord aanhaakt?

Kijk, bij moeilijke sommen geloof ik de uitkomst niet onvoorwaardelijk. Mijn bestaan is daarom weer een stuk ingewikkelder geworden en valt ten prooi aan perioden van grote onzekerheid. De mensen zeggen dat met zo'n machine het rekenen veel sneller gaat. Onzin. Het gaat veel langzamer. Ik zal dat even uitleggen.

Ik moet natuurlijk ook weleens iets ontzettend ingewikkelds uitrekenen. Bijvoorbeeld twintig getallen optellen. Vroeger deed ik daar een kwartier over, uit het hoofd en dan maakte ik een goede kans dat de uitkomst juist was. Gewoon twee maal dezelfde som uitrekenen en als beide uitkomsten overeenkwamen, dan zat 't vaak wel goed.

Nu reken ik eerst met de machine. Tik-tik-tik. De uitkomst noteer ik. Maar ter controle reken ik het geheel ook uit het hoofd uit, want je kunt mijn insziens van zo'n machine niet verwachten dat het twintig getallen foutloos optelt. Nu blijken de uitkomsten van het hoofdrekenen en van het machinerekenen niet gelijk te zijn. Ergens is dus een fout gemaakt. Maar waar? We weten het niet.

Omdat we het niet weten, moeten we alles nog eens herhalen. Zowel met het hoofd, als met de machine. En omdat we dit herhalen, wordt ons hoofd moe en onze wijsvinger raakt in coma. Zo blijf je dus bezig.

En verder worden de hoge heren in Brussel ook nog eens bedankt, dat je er een bepaald percentage belasting aan toe moet voegen. Dat vinden mijn hoofd, mijn wijsvinger en mijn machine absoluut niet leuk.

Luc Vanmassenhove

De beste wensen

Zojuist ben ik terug uit Praag, alwaar ik de bij ons als loodzware parels aaneengeregen feestdagen heb ontlopen. De mensen daar vierden het natuurlijk ook, maar als je alleen bent en bovendien toerist, wordt er tenminste niet naar je omgekeken en ben je dus niet verplicht telkens op te draven voor het knellend protocol van deze jaarlijkse oprisping van huiselijkheid; we halen hier bij ons ook geen eenzame Welshman uit hotel Andromeda om hem aan te laten schuiven onder onze kerstboom.

Het is bovendien een opluchting pas terug te zijn als de eerste golf van goede wensen al voorbij is, zodat het aantal ferme handdrukken wordt gereduceerd tot het strikte mininum, en je niet steeds bijna vreemde mensen moet kussen, en een een goed Nieuwjaar moet wensen, want je kent ze eigenlijk zo slecht dat je niet weet of ze het wel verdienen.

Nu kon ik tenminste al die dagen op mijn hotelkamer blijven als ik dat wilde, en uit eten gaan uitsluitend als ik daartoe behoefte voelde en geen mensen willen zien als me dat toevallig even niet aanstond. Zo deed ik dat dus, al die dagen. Ik heb slechts goede wensen in ontvangst moeten nemen van enige waardinnen, cafébazen, kelners, obers, barkeepers, diensters en serveersters, dus u begrijpt wel waar het vaak op uitdraaide.

Daarbij moeten we ook nog in het oog houden dat de waardinnen, cafébazen, kelners, obers, barkeepers, diensters en serveersters, mij een beetje Nieuwjaar toewensten, want met de rechterhand drukte ik de hunne, terwijl mijn linkerhand al in mijn zak tastte naar een paar biljetten van honderd kronen.

De oudejaarsavond heb ik doorgebracht in een nachtclub van een allure, zoals die bij ons, in de Van Iseghemlaan, lang geleden als toppunt van wulpse luxe werd ondergaan. Vandaar dat mij de krop volschoot van nostalgie bij het aanschouwen van een show, die vrijwel geheel bestond uit striptease, met tussen de acts een rijwielacrobate, wiens assistente waarschijnlijk tevens haar bh-loze oma was in een te nauwsluitend gecrocheerd truitje.

Het doorgroefde vrouwtje maakte steeds gebaartjes, alsof ze die dag veel te zware dingen had moeten tillen, en dan werden we geacht te applaudisseren, want dat leidde tenminste nog wat af. Steeds verscheen de blonde atlete ten tonele op fietsjes van verschillende afmetingen met uitéénlopende aantal wieltjes. Ze beschikte in totaal over dertien rijwielen, dus leek ze me perfect geschapen om tijdens een warme week op haar hoofd de Ronde van Tsjechië te rijden.

Bij de grootste fiets, voorzien van een te groot wiel en een te klein wiel, moest ze gebukt door het pand racen om niet met het hoofd in het baldakijn boven de dansvloer te blijven haken. Zo deed ze, voorover liggend over het stuur, steeds denken aan een renner tijdens de laatste meters van een niet onbelangrijke, maar toch veel te vermoeiende spurtersetappe.

Het kleinste fietsje was ruw geschat twintig centimeter hoog en had een zadeltje, dat je een vrouw met een normaal ontwikkeld gestel niet toewenst. Ze nam daarop een dwangmatige houding aan, alsof haar dijen uit haar oren groeiden.

Op elk fietsje reed ze dus rond. Het merkwaardige daarvan vond ik eigenlijk dat me dit ook de bedoeling leek, want er waren twaalf stripteaseuses aangekondigd. Haar oma stond haar steeds terzijde, met plastic handgebaren en een uit gietijzer gegoten glimlach, aangevend dat we hier dankbaar voor moesten zijn.

Toen het twaalf uur was, kreeg ik een fles Bohemian Sekt, met iets te veel kracht achter de kurk, zodat er voor consumptie netto slechts één glaasje overbleef, waarvan de prijs dus die van de hele fles was; bij de hogere kringen aldaar schijnt men dit overigens een heel normale correctie op drankmisbruik te vinden, want anders lieten ze die koolzuur er wel uit.

O ja, nog dit: gelukkig Nieuwjaar!!!

Luc Vanmassenhove

AUTOSALON

Wie de files op de Brusselse Ring wil trotseren, of niet vreest voor onaangekondigde spoorstakingen, kan vanaf vandaag, en dit tot en met zondag 22 januari, naar de jaarlijkse European Motor Show Brussels, beter bekend als het Autosalon. Organisator Febiac of voluit de Belgische automobiel- en tweewielerfederatie, rekent voor deze 90ste editie op ruim 600.000 bezoekers.

Het Salon, zo meldt de vakpers, vestigt meer dan ooit de aandacht op ecologie onder het motto 'Cleaner Mobility'. Naast 6 wereldpremières, 6 Europese premières en een 70-tal Belgische premières is er verder ook nog oog voor de autogerelateerde beroepen, opgebouwd rond toekomstopwielen.be. Ook de gemotoriseerde tweewielers komen ruim aan bod.

Uitvoeriger wil ik het echter eens hebben over mijn eigen wagen, waarin ook tal van nouveautés en technische snufjes zitten ingebouwd, bijvoorbeeld op het dashboard zitten lampjes om te waarschuwen of de vier deuren en de klep van de achterbak zijn gesloten. Dat zijn dus vijf rode lampjes. Als er ergens wat openstaat, word ik gewaarschuwd. Dat is ontzettend makkelijk, want als ik wil uitstappen, kijk ik dus naar het lampje van de desbetreffende deur en als het gaat branden, kan ik eruit, want dan is de deur open.

Alleen met de klep van de kofferruimte is het wat moeilijk, want als ik die heb geopend, moet ik eerst weer naar voren lopen om naar het bewuste lampje op het dashboard te kijken of dit ook werkelijk zo is, maar terwijl ik terugloop, valt die klep in het slot en brandt het lampje dus niet, want daar zijn die snuggere Tsjechen tot vervelens toe erg consequent in.

Toen ik deze auto pas had, hebben we de lampjes eens goed getest. We gingen met z'n vieren s'avonds in het donker in de auto zitten, deden de riemen strak aan, ik zette een extra mannetje bij de klep van de achterbak, en toen zijn we in hoog tempo alles open open en dicht gaan zwiepen. Wat een herrie, en mijn dashboard leek wel een knipperlichtinstallatie, mensen, wat ging het er nerveus aan toe, en die man die de klep open en dicht donderde stond er ook nog heel bevrijdend bij te schreeuwen.

Weet u wat de achtergrond van al deze extraatjes is? Verhoogde veiligheid. Je kunt nu op je dashboard nauwlettend in de gaten houden of je wel veilig rijdt, wat weer het voordeel heeft, dat je je aandacht niet bij de weg hoeft te houden. Er gaat immers altijd wel een lampje branden indien er iets gebeurt.

De mooiste vondst komt echter nog. Ik heb een controlelampje om te controleren of de controlelampjes functioneren. Nu ga ik even enige aandacht en technisch vernuft van u eisen. Nogmaals, ik heb dus een lampje dat controleert of de controlelampjes het doen. Dat is ook beslist nodig. Stel je eens voor, dat er onderweg een deur uitwaait. Dan behoort het lampje dat het gedrag van die deur registreert, te gaan branden, want ik zou niet weten, hoe ik op een andere wijze gewaarschuwd zou moeten worden.

Is echter het lampje kapot, dan brandt het natuurlijk niet. Om dan te controleren of dat lampje inderdaad kapot is, knip ik het controlelampje aan, en indien dit niet brandt, dan is het raadzaam langs de kant van de weg te parkeren, want dat moet ik echt wel even kijken, wat eraan schort. Dat is dus gauw genoeg opgespoord, want er was een deur uitgewaaid.

Toch is dit controlelampje nu net het detail in die auto van mij, dat me erg nerveus maakt. Ik rij niet lekker in deze wagen. Ik voel me niet op m'n gemak.

Want wat gebeurt er immers als het controlelampje uitvalt, dat de controlelampjes controleert? Dan weet ik niets. Dan tast ik in het duister. Kijk dus niet vreemd op als u binnenkort in de krant leest, dat de fabriek alle auto's zoals de mijne, terugneemt om een controlelampje aan te brengen, dat het controlelampje controleert, dat de controlelampjes controleert.

Luc Vanmassenhove

CALENDAR GIRLS

Ter gelegenheid van de jaarwisseling heb ik 16 kalenders en 5 agenda’s cadeau gekregen. Voor mij heeft de tijd een jaar lang geen geheimen meer. Er bestaat dus in dit land een enorme vindingrijkheid om elkaar eens leuk te verrassen. Ik raak die kalenders ook niet kwijt. Iedereen die ik uit de voorraad een kalender ten geschenke wil geven, merkt op, zelf al zoveel kalenders te hebben ontvangen. Het lijkt allemaal veel erger dan de vorige jaren. Is 2012 misschien het allerlaatste jaar?

Voor een aantal mensen is dat zeker het geval, maar de meesten van hen weten dat op dit moment nog niet. In die gevallen is er dus sprake van een echte verrassing en blijft hun eigen kalender onvoltooid aan de muur hangen.

Heel lelijke kalenders zijn het meestal. Vaak wordt een thema bedacht, de jaargetijden bijvoorbeeld. Ik heb een kalender waar de bezigheden van één boom gedurende een heel jaar in foto’s worden uitgebeeld. Als je dat zo eens bekijkt, dan leidt zo’n boom een overspannen leven. Die blijft bezig met uitbotten, bloeien, vrucht dragen, bespoten en geplukt worden, uitvallen, om tenslotte als een soort lijk het jaar te beëindigen.

Een andere kalender heeft als thema het paard. Ik hou niet zo van paarden. Ze liggen niet zo lekker in de hand, vind ik. Elke keer als je een blad afscheurt na een voltooide maand, stormt er weer een roedel briesende hengsten mijn kamer binnen, een nerveus tafereel.

Vijf kalenders hebben als onderwerp het monument gekozen. Onder monumenten vallen helder gezandstraalde gevels uit vroegere tijden, die met subsidie van de overheid als rariteiten binnen onze gemoderniseerde samenleving worden gekoesterd. Foto’s van zestig monumenten tel ik, maar nooit zie je daarbinnen een teken van leven, een doodse treurigheid, die je ook in musea aantreft, hoe vol het daar ook kan zijn.

Een foto-industrie stuurde me een kalender waarop mislukte, wazige dia’s staan afgebeeld. Die zullen dus wel bedoeld zijn als kunst. Een fabriek koos voor een frivole attractie en zond een kalender met schaars geklede dames. Daar heb ik weinig op tegen, ware het niet, dat het hier typisch Duitse dames betreft met de opgeblazen zinnelijkheid van fanatieke slagroomliefhebsters. Ze zijn week, vlezig en spierwit en hebben van die fletse blauwe ogen als de hemel boven Beieren. Ze zijn gestoken in babydolls van achterhaalde snit en hun hoofden lijken door een overvloed aan make-up als van gietijzer. Elke dame heeft een bordje in haar handen en daarop staat Januar, Februar, enzovoort, in het Duits dus: vandaar dat ik weet dat het hier dames van Duitse nationaliteit betreft, anders zijn het Oostenrijkse pin-ups van net na de “Anschluss”.

Met die 16 kalenders bij de hand heb ik eens uitgerekend hoeveel dagen ik dit jaar werk. Ik heb me voorgenomen in 2012 net zo hard te werken als de gemiddelde Vlaming; dus het zal wel een jaar worden waarin de dagen traag voortkruipen. Eerst kom ik aan 114 vrije zaterdagen, zondagen en feestdagen. Daar komen 20 vakantiedagen en statistisch gezien, 19 ziektedagen bij.

Samen 153 dagen. Blijven over 212 werkdagen, maar 16 van de 24 uur werken we niet, dus we hebben twee derde van die 212 dagen vrij. Dat zijn 141 vrije dagen. Kortom we hebben dit jaar 71 werkdagen. Zal ik die nu direct eventjes gaan volmaken, of wacht ik tot half oktober?

Ik ontving dus ook nog vijf agenda’s. Een gevleugelde modespreuk in het bedrijfsleven luidt de laatste tijd in vergaderingen: “Dames, heren, zullen we de agenda’s even checken om de volgende afspraak vast te leggen?” En dan checken de dames en heren gewillig de agenda’s. Ikzelf check er dus vijf. Als bij een mislukte goocheltruc vliegen ze door de vergaderzaal.

“Hoor ik hier iemand pleiten voor werktijdverkorting?” vraagt de directeur.

Staken?

Luc Vanmassenhove

NIEUWJAARSBRIEF

Dit jaar heb ik van mijn petekind een keurig, met de pen geschreven nieuwjaarsbrief gehad, waarin haar hooggestemde gevoelens tegenover mij en mijn vrouw foutloos en zonder kladden tot uitdrukking werden gebracht.

De juffrouw had met potlood de hulplijntjes getrokken, twee vlak bij elkaar voor de staart- en nekloze letters; één boven en één onder, ter beteugeling van de krullen van de k’s en van de g’s.

Ik was heel blij met de brief, want andere jaren moest ik het met een afgeprint exemplaar doen, waardoor ik het griezelige gevoel kreeg dat mij dat jaar precies hetzelfde toegewenst werd als alle andere peetvaders van het land, wat volgens de sterftecijfers niet zo’n erg blij lot is.

Tot ik bij mijn vader kwam en daar precies dezelfde nieuwjaarsbrief aantrof, maar dan met lieve bompa in plaats van lieve peter. Ik heb niets gezegd, maar ik was verongelijkt.

Dat betekende dus weer dat mijn eigen persoonlijke goede wensen van het schoolbord waren overgeschreven en dat de schooljuffrouw zich niet tot de hulplijntjes had beperkt, maar dat zij er meteen de gevoelens had bijgeleverd.

Waar bemoeit zo’n mens zich eigenlijk mee? Ik souffleer haar kinderen toch ook die lieve woordjes niet, die zij haar op haar verjaardag in het oor fluisteren.

En dan nog van die voorgekauwde wijsheden, als ‘alleen van elkander houden kan u een heel jaar gezond behouden’ Ik dacht al dat ik een petekind had met een op haar leeftijd geniaal gevoel voor poëzie, want ik kan inderdaad niet ontkennen dat de onzin allemaal rijmt, maar nu blijkt dat ik alleen maar een petekind heb met een lichtelijk achterlijke onderwijzeres.

Wat gaat het de school aan of en hoe zo wij van elkaar houden? Wat moet er nu van zulke kinderen terechtkomen? Wat wacht er hen? Een heel leven van voorgedrukte communicatiestoornissen.

Als het een winkel uitkomt, staat er geen middenstander meer achter de toonbank vriendelijk te roepen: dank u wel, merci! Nee, er zit een sticker op de deur met : bent u tevreden, zo ja kom dan terug. Met andere woorden als u niet tevreden bent, blijf dan in godsnaam weg. Wat een mentaliteit!

En dat allemaal omdat ook middenstanders in hun jeugd voorgekauwde nieuwjaarsbrieven moesten overschrijven. In mijn eigen kamer hangt er een bordje met: ‘samen leven, samen werken en door wederzijdse trouw liefdevol elkander sterken, is de plicht van man en vrouw’.

En dan te bedenken dat ze dat vroeger bij bruiloften cadeau gaven. Dan wist je meteen dat het niet voor de lol was dat je in het bootje stapte. Meteen met de neus op de plichten; de rechten zoeken ze zelf maar uit. Zo zullen ze in die tijd wel gedacht hebben.

Maar goed, dat plaatje heb ik dus hangen, omdat het oud is. Als iets antiek is kan het nog zo idioot zijn, er wordt altijd iemand gevonden die het wil hebben; in dat geval ik.

Maar dat ik een T-shirt heb met een spreuk erop die zo smerig is dat ik het niet kan dragen, komt omdat ik schooljuffrouwen, die mij met slogans lastig vallen, een koekje van eigen deeg wil geven.

Luc Vanmassenhove