Actief & Ervaren

RODENBACH

Nu het lied der Vlaamse zonen,
nu een dreunend kerelslied,
dat in wilde noordertonen
uit het diepste ons herten schiet.

Ei! het lied der Vlaamse zonen,
met zijn wilde noordertonen,
met het oude Vlaams Hoezee.
Vliegt de blauwvoet? Storm op zee!

't Wierd gezeid dat Vlaanderen groot was,
groot scheen in der tijden wolk,
maar dat Vlaanderland nu dood was,
en het vrije kerelsvolk.

Maar dan klonk een stemme krachtig
over 't oude noordzeestrand
en het stormde groots en machtig,
in dat dode Vlaanderland.

En hier staan wij, 't hoofd omhoge,
vuisten siddrend, kokend bloed;
vlam in 't herte, vlam in de oge,
en ons naam ons trillen doet!

Zo schreef de 'Wonderknape van Vlaanderen', de dichter Albrecht Rodenbach, die in 1880 op 24-jarige leeftijd overleed aan tuberculose. Elke cultuur heeft zo zijn te vroeg gestorven idolen, te jong om de wereld hun kwaliteiten ten volle te tonen, en te jong in jaren.

Rodenbach kwam uit Roeselare, en ontpopte zich in de weinige jaren, die hem gegund waren als een voorvechter van de Vlaamse Beweging. Van hem is o.a het bekende lied 'Klokke Roeland' , de gedichten 'De Blauwvoet' en 'Sneyssens', een ode aan een Gentse vrijheidsstrijder, het toneelspel 'Gudrun', en een ballade over Jan Breydel, die in 1302 de franskiljons er van langs gaf.

Na zijn dood werd Albrecht Rodenbach een soort legende. De naam Rodenbach komen we in en rond Roeselare nog veel tegen. 't Bekendst is wel het Rodenbachbier: een pittig zoet-zuur bruintje, gerijpt in eiken vaten. Hoe meer men er van drinkt, hoe dichterlijker men wordt.

Eén van de geselecteerden voor het WK 1970 was een andere 'wonderknaap' uit Roeselare: Jempi Monseré. Samen met een andere beloftevolle renner, Roger De Vlaeminck zat hij daar als kersverse wielerprof tussen de gevestigde waarden als Eddy Merckx, met om zich heen Vic Van Schil, Jos Huysmans, Jef De Schoenmaker, Herman Van Springel, Guido Reybrouck, Frans Verbeeck en Walter Godefroot.

Zoals de traditie het wil, werden op de vooravond van het wereldkampioenschap de bekende financiële afspraken gemaakt over het verlenen van onderlinge hand-en spandiensten: wie brengt de kopman terug in het peloton na materiaalpech?; wie leidt de achtervolging op de koplopers? Wie zet de kopman uit de wind? Wie trekt de spurt aan?... per definitie een moeilijk gedoe in het Belgische team. Merckx' ploeggenoten stelden zich onvoorwaardelijk in zijn dienst. Logisch. Maar met name spurtersbazen Frans Verbeeck en Walter Godefroot wilden ondanks het beloofde fortuin, hun kansen gaaf houden op de vlakke omloop van Leicester. Daar kom je zomaar in vijf minuten niet uit. Dat is genoegzaam bekend.

De tijd verstreek en er werden geen vorderingen gemaakt; men kan zich voorstellen hoe gespannen de sfeer was binnen de Belgische delegatie. In een ultieme onderhandelingsronde waar iederéén de kans kreeg nog eens zijn zegje te doen, beloofde Jempi Monsere een vat Rodenbach als hij wereldkampioen zou worden. Daar kon iederéén hartelijk mee lachen, terwijl niemand er aan dacht ook een echte afspraak met de Roeselarenaar te maken.

's Anderdaags, 16 augustus 1970, versloeg Jempi Monseré, de Deen Leif Mortensen en de Italiaan Felice Gimondi in de sprint, en werd zo één van de jongste wereldkampioenen aller tijden. Alleen Karel Kaers was jonger. Het koste Monseré een rondje, terwijl Felice Gimondi onderweg per kop 350.000 Belgische frank veil had voor zijn medevluchters.

In 1973, op de loodzware omloop van Montjuich (Barcelona) nam Gimondi revanche, en reed zich in de regenboogtrui. Een onenigheid in de Belgische ploeg lag aan de basis van deze onverwachte zege. Twee Belgen snelden naar de eindstreep, met in hun zog Felice Gimondi, nota bene een 'strijkijzer' in de sprint, en de moegestreden Spanjaard Luis Ocana. Eddy Merckx gunde echter de overwinning aan de Italiaanse kampioen. Liever dan aan de nieuwe wielerster uit West-Vlaanderen. Zijn naam: Freddy Maertens, een spurtbom uit Lombardsijde.

Jempi Monsere mocht dat allemaal niet meer meemaken: in het vroege voorjaar van 1971 - tijdens de Grote Jaarmarktprijs; een kermiskoers te Retie, verongelukte hij. Roeselare was zijn volksheld kwijt, en een legende rijker.

Vijf jaar later, overleed ook Giovanni, het zevenjarige zoontje van Jempi en Annie Monseré. Hij werd aangereden door een auto op het koersfietsje dat hij voor zijn eerste communie had gekregen van Freddy Maertens. "Life is good. But not fair at all" zingt Lou Reed.

Een groot volk eert zijn groten. Momenteel loopt tot eind december, in het Nationaal Wielermuseum, op Polenplein een tentoonstelling 'Jempi Monsere 1970-2010'. Vlakbij, op de Grote Markt van Roeselare staat het standbeeld van Albrecht Rodenbach. Wedden dat de sport het wint van de poëzie?

Luc Vanmassenhove.

De jas van Filip

Eerst wilde ik dit stukje wijden aan de jas van Filip. U hebt hem toch gezien, die prachtige jas die de kroonprins droeg bij het militaire defilé op de nationale feestdag?

Naar maat gemaakt door het soort kleermaker dat je nog mag afranselen als er een vals plooitje in de nek ligt. Met die strakke welving van de revers, die wijst op het gebruik van paardenharen vullingen.

En van dat superieure luchtmachtblauw, dat de officier ook zonder sterren van het voetvolk onderscheidt.

Die jas was een meesterwerk. Niet in de laatste plaats omdat hij er zo droef uitzag en zo ingetogen. De ideale begrafenisjas, ook zonder een zwarte band om de arm.

Een zwarte band zou ik er overigens te veel aan gevonden hebben, tenslotte brengt elk defilé hem een stap dichter bij de macht. En dat stemt een mens eerder tot vrolijkheid. Nietwaar?

Prins Filip zit trouwens in hetzelfde schuitje, als Charles in Engeland, en Willem-Alexander in Nederland. Stuk voor stuk, gehuwde mannen van leeftijd, wier voornaamste vulling van de dag bestaat uit wachten. Tot ze ooit de functie gaan bekleden, waarvoor ze bijna een halve eeuw een opleiding hebben genoten.

Op dat eigenste moment zullen hun leeftijdsgenoten denken aan hun pensioen, hun welverdiende rust, aan een budgettaire interessante prijs een winter lang verblijven in Benidorm, Lloret del Mar, Antalya, Dubrovnik of Nice, aan zich inschrijven bij de lokale wielertoeristenclub, aan de lambada dansen met de buurvrouw op het feest van de senioren, of met vrienden op stap gaan naar ‘Rimpelrock’.

Een zeldzaam exemplaar gaat de revolutie prediken, en lezersbrieven schrijven naar De Standaard. Over list en bedrog ten paleize, bijvoorbeeld.

En hij wil zo graag koning worden, hij is er klaar voor. Dat beweert hij althans. Maar misschien was Filip die zondag in juli best wel zo zenuwachtig dat hij dergelijke details over het hoofd het hoofd ziet, maar het viel me tegen van de troonopvolger, dat hij geen sigaren en pralines uitdeelde aan de genodigden op de eretribune.

Want dat heb ik eens een mijnheer op een begrafenis zien doen. Die bleek het huis van de overledene twee maanden eerder op lijfrente gekocht te hebben. Dat werkt. Dat sust de gemoederen. Vooral perslui zijn daar erg gevoelig voor.

Wie het wel handig speelde was z’n schoonzus Claire. Ze was niet te bespeuren op het militair defilé. Zit trouwens al met een marinier op haar dak. Opgescheept als het ware. En wat kunnen zeemachttroepen nu gaan uitrichten op zo’n landelijk feest in Brussel? De muziekkapel van de Zeemacht. Die wel, natuurlijk. Dat is wereldklasse.

Claire was in Aarlen. De hoofdstad van de provincie Luxemburg. Niet meteen ‘the place to be’. Maar toch. Gewoon in Aarlen. Tussen de gewone mensen. Onopvallend.

Alleen jammer van die hoed. Te opvallend eigenlijk, om zomaar onopvallend tussen het publiek te verdwijnen. Bij het zien van die hoed van Claire, kreeg ik de indruk dat dit alles, gillend van boosaardig plezier, is bedacht door iemand die ons vorstenhuis geen goed hart toedraagt. Trouwens vrouwen van adellijke bloede dragen meestal van die hoeden, die mij sterken in de overtuiging dat ze worden gecreëerd door een ontwerper met een gefrustreerde voorkeur voor de republiek.

Maar dan dacht ik er weer aan dat ons land zich in volle crisis bevindt, en dus vond ik dat ik niet al te veel over de jas van Filip, en de hoed van Claire moest zwetsen, maar liever iets ernstig moest brengen.

Over de strik van Elio, bijvoorbeeld. Of Bart met of zonder das.

Luc Vanmassenhove.

Erst das Fressen, dann das Separatismus

Het gaat in ons land al lang niet meer over politiek. Dat is geweten. Enige tijd terug stond alles er in het teken van de sport. Partijvoorzitters die zich eerder als coach profileerden dan als diepe spits, kopmannen die samen met de spelers het tactisch plan uittekenden, resoluut voor de aanval kozen, er op toekeken dat het spel kon gespeeld worden volgens het boekje. Samen met hun goed en efficiënt bestuur straalden ze vertrouwen uit, genoten op z’n vrouwtjes, zichtbaar voldaan, als de ploeg scoorde, of een gelijkspel uit de brand sleepte. Ze hadden de wind in de zeilen, ze gingen er voor, ze waren goe bezig.

Vandaag swingen de culinaire metaforen de pan uit: een dikke, vette vis, borrelnootjes, water bij de wijn, een koekje van eigen deeg, de wortel aan de stok, de kers op de taart….

Allemaal de schuld van de media. Er wordt trouwens tegenwoordig wat afgekookt op tv. Het komt me stilaan de strot uit.

Flexibiliteit heet dat. Ik trek dus naar een bekende frituur, nodig Jan met de pet, zeg maar de man in de straat uit, het hoeft niet eens ‘De Slimste Mens’ te zijn, en stel hem de volgende vragen.

Nee, het is niet wat u denkt, ik ga het niet hebben over belangrijke zaken zoals de financieringswet, de staatshervorming, het confederalistisch model, de besprekingen over B-H-V, de samenstelling van de regering, bevoegdheidsoverdrachten, het probleem Brussel, gewoon een paar simpele vragen.

“Goeie middag, Om meteen met de deur in huis te vallen. Wat schaft de pot, vandaag ?"

De imposante man heeft amper de tijd om een antwoord te geven of hij wordt al omringd door tal van fotografen en reporters. Een vraagteken zo groot als een spaghettilus verschijnt op z’n gezicht.

"In de wandelgangen wordt beweerd dat u vandaag frieten met gehaktballen zult eten, maar er doen ook hardnekkige geruchten de ronde die wijzen in de richting van frikadellen, zodat in sommige kringen de kans op gehaktballen reeds definitief uitgesloten wordt geacht. Wat is hierover uw mening?"

De imposante, doch vermoeid kijkende man antwoordt dan: "Ik kan mij zeer goed inbeelden dat u deze vraag stelt. Ik zou haast zeggen - ik ben verheugd dat deze vraag gesteld wordt, omdat de kiezer, meen ik, in deze zaak, het recht heeft op de grootst mogelijke duidelijkheid. Alleen is het op dit ogenblik uiteraard voor mij vrij moeilijk, zo niet, onmogelijk, om hier nu reeds met "ja" of "nee" op te antwoorden, omdat het overleg, met de preformateur, de partijvoorzitters en de sociale partners nog in een beginfase zit. Er zal dus nog moeten afgewacht worden welk soort vlees we in de kuip hebben om straks metterdaad te kunnen zeggen wat er juist op tafel zal komen"

"Maar acht u persoonlijk gehaktballen het meest waarschijnlijk?"

"Dat zou ik in dit stadium nog niet willen zeggen...."

"Zou uw voorkeur uitgaan naar gehaktballen?"

"Voorkeur is in zaken als deze van slechts betrekkelijke betekenis. Nogmaals, wij zijn aan het aftasten en er zal intern nog wel veel en diepgaand overleg moeten worden gepleegd eer wij weten of het inderdaad gehaktballen zullen worden. Ik kan u wel meedelen dat er gedachtenwisseling heeft plaatsgehad, en dat deze in een uitstekende sfeer is verlopen, maar ik kan, gezien de eerder gemaakte afspraak, over deze gedachtenwisseling niet verder uitweiden."

"In tomatensaus?"

"Dat is niet hét probleem. Valt de keuze op gehaktballen, -of bouletten, als u dat liever hoort- wat ik niet voorspellen kan dan zou tomatensaus natuurlijk nogal voor de hand liggen , maar..."

“U spreekt de laatste tijd nogal veel over curryworst”. Mogen we daaruit afleiden dat de onderhandelingen over gehaktballen in tomatensaus in het slop zijn geraakt?”

“Nogmaals niet mijn eigen smaak prevaleert in deze discussie. Ik sta helemaal niet afkerig tegenover gehaktballen in tomatensaus, maar er zijn nog meerdere ingrediënten die aan bod moeten komen om een globaal akkoord te bereiken. De bilateraaltjes moeten er voor zorgen dat alle aspecten nauwlettend worden herbekeken om tot een voedzame en evenwichtige maaltijd te komen. “

“Euch, de bilateraaltjes…. En de Drakenburger, uw favoriete kost Of is dat interne keuken?"

“Wat mezelf betreft, is dat ook een niet a priori ondenkbare suggestie, De Drakenburger is op zich zelf heel smakelijk. Maar ik ben van oordeel dat het wel erg prematuur zou zijn om daar nu reeds met enige zekerheid over te spreken. Nogmaals het publiek heeft recht op de grootst mogelijke duidelijkheid.”

“Tijd om klare wijn te schenken, zou ik zeggen?”

“Inderdaad, anders zitten we met de gebakken peren!”

Luc Vanmassenhove.

Zijn Walen dom?

Is de gemiddelde Waal niet al te snugger? Als we de kustburgemeesters (voorzitter Patrick De Klerck en graaf Leopold Lippens voorop), moeten geloven althans niet want volgens hen zou het bovenstaande kaartje bij de Walen de indruk wekken dat ze niet welkom zijn om hun vakantie bij ons door te brengen.

Het bewuste kaartje staat reeds jaren op de site van Toerisme Vlaanderen. Het lijkt Vlaanderen voor te stellen als een apart land dat naast België (in dit geval Wallonië) ligt. Bovendien vinden de kustburgemeesters het een schande dat Brussel als Vlaamse stad afgebeeld staat. Een schande? Uit historisch oogpunt niet meer dan correct!

De kustburgemeesters zouden zich beter bezig houden met het klaarstomen van hun kustgemeenten voor het moderne toerisme van de 21ste eeuw in plaats van hun energie in het communautaire debat te steken vanwege een nietszeggend digitaal kaartje op de site van Toerisme Vlaanderen.

En over België heb ik zo mijn bedenkingen. Op de Waalse camping van mijn goede vrienden Luc en Roos organiseren de campingbewonders elk jaar een feest op de nationale feestdag. Het ene jaar moeten de Vlamingen het feest organiseren en het andere jaar de Walen. Dit zegt zoveel meer dan woorden want als je werkelijk één volk en één land bent dan organiseer je zo'n feest elk jaar samen.

Dat België op zich niet veel meer voorstelt heeft de Leuvense burgemeester Tobback laatst nog duidelijk aangetoond door tijdens een interview te stellen dat de koning de lijm is van dit land. Als enkel de koning de lijm is die de boel samenhoudt dan moeten we ons serieus de vraag beginnen stellen of het sop de kool nog wel waard is.

Sikitiko

Prachtige maar tevens confronterende kortfilm van de jonge cineast Pieter De Vos.